การบ้านมาก เรียนในห้องก็มาก วันหยุดก็เรียนพิเศษอีก  แล้วเด็กๆ จะมีเวลาวิ่งเล่น หรือทำกิจกรรมที่ตัวเองชอบได้อย่างไร  ว่างจากตำราก็มาก้มหน้าติดหน้าจอ ตัวเล็กตัวน้อยแม่ก็ซื้อแทบเล็ตให้เล่นเกม ไม่ได้เงยหน้ามองรอบตัว...พี่ว่ามันเครียดนะ  (อย่างตัวเองรู้เลยค่ะ ว่า เวลาที่เราหมกมุ่นกับหน้าจอมาก จะเครียด สมาธิที่จะอ่านหนังสือสั้นลงๆ แต่พอเรารู้ตัวก็ถอยออกมา อารมณ์ก์แจ่มใส กลับมาปกติ)

ยิ่งได้อ่านว่าเวลาในห้องเรียนของเด็กไทยอยู่อันดับต้นๆ ของโลก แต่คุณภาพการศึกษาอยู่ระดับปลายๆ แล้วยิ่งกลุ้ม

การที่เราผู้ใหญ่ "พูดบ่น" โดยยังไม่เห็นทางออกนี่ก็เป็นทุกข์อยู่นะคะ  นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเราจะ "เริ่มต้น" ออกจากทางตันนี้ได้อย่างไร  พี่เป็นห่วงอนาคตของลูกหลานไทยมาก 

พี่คิดว่าเด็กๆ ควรมีเวลาที่แจ่มใสนอกห้องเรียน  ได้เรียนรู้ ทำความรู้จักเรื่องราวในชุมชนของตัวเองมากกว่านี้ เพราะแต่ละชุมชนมีดีให้เรียนรู้เยอะ  โรงพยาบาลก็เป็นแหล่งเรียนรู้สำคัญ ฯลฯ