ดิฉันได้เกิดมาอาศัยอยู่บนผิวโลกใบนี้ครบ 47 ปีแล้ว

ช่วงแรกคิดเองยังไม่เป็น ไม่เข้าใจ ก็ใช้วิธีสีบๆ กันมาตามคำบอกเล่าและปฏิบัติตามสิ่งที่ผู้ใหญ่ได้เรียนรู้มากแล้วมาโดยตลอดในวัยเด็ก ผลลัพท์คือ มีความผิดพลาดน้อยมาก และชีวิตก็ปลอดภัยมาด้วยดี

ช่วงต่อมาเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นมีประสบการณ์ห่อหุ้มชีวิตพอควร ความคิดเห็นเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น

เริ่มเรียนรู้และตัดสินใจด้วยตัวเองมากขึ้น ผลลัพท์บางอย่างก็ตัดสินใจผิดพลาด แต่ยอมรับและเคารพการตัดสินใจของตัวเอง

ช่วงต่อไป ประสบการณ์ทั้งดีและร้ายผ่านมาพอควร รู้สึกได้ทั้ง 2 อย่าง คือ ระมัดระวังทุกฝีก้าวมากขึ้น รวมทั้งปล่อยวางมากขึ้นตามลำดับ  ......มิได้ติดกรอบภายนอกอะไรมากมายอีกต่อไป แต่กลับยึดตัวเอง

เป็นศูนย์กลางมากขึ้น (มากที่สุดก็ว่าได้)  ... มันเป็นผลมาจากการเรียนรู้ว่า .....ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนอย่างแท้จริง และคนที่รักเรามากที่สุด คือ ตัวเราเอง (เหตุผลส่วนตนนะคะ)

ขอบคุณค่ะ เป็นบันทึกทบทวนชีวิตได้เป็นอย่างดีค่ะ