29 สิงหาคม 2557

กิจกรรมรักษ์ใจ รักษ์กายในวันนี้ ทำให้ฉันได้ย้อนกลับไปทบทวนตัวเองอีกครั้ง ว่าการปฏิบัติตัวที่ผ่านมามีเร่ืองอะไรบ้างที่ฉันปฏิบัติได้ถูกต้องอย่างคนที่รักตัวเองและตั้งใจดูแลสุขภาพตัวเอง ฉันพบว่าคำตอบก็ยังเหมือนเดิมก็คือมีอยู่เรื่องเดียวที่ฉันยังทำไม่ได้ นั่นคือเรื่องการออกกำลังกาย ถึงแม้ว่าปีนี้ตั้งแต่เดือนเมษายนเป็นต้นมา ฉันเริ่มไปฝึกโยคะ แต่ก็ยังไม่สม่ำเสมออยู่ดี วันนี้ดร.วัลลภ ปิยะมโนธรรม ได้แนะนำการผ่อนคลายอวัยวะต่างๆตั้งแต่ตื่นนอน ท่าบริหารต่างๆก่อนลุกจากเตียงนอน ซึ่งเป็นท่าที่ไม่ยาก สามารถทำได้ทุกที่ทุกเวลา ใช้เวลาไม่นานด้วย รวมทั้งการหายใจอย่างถูกวิธี คล้ายๆกับโยคะที่ฉันพอมีพื้นฐานอยู่บ้าง แต่ที่สนุกสนานมากก็ช่วง การหัวเราะบำบัด ทั้งๆที่ใช้เวลาแป๊บเดียว แต่ฉันก็รู้สึกมีเหงื่อซึมทั้งๆที่อยู่ในห้องแอร์ ถ้าใช้เวลานานกว่านี้ก็น่าจะเทียบเท่าได้กับการออกกำลังกายด้วยวิธีอื่นๆ และมีจุดเด่นคือไม่เสี่ยงต่อการบาดเจ็บของกระดูกหรือกล้ามเนื้อ จึงน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีอีกทางหนึ่งสำหรับคนที่ไม่ชอบออกกำลังกายอย่างฉัน

ช่วงเย็น ศ.นพ.จรัส สุวรรณเวลา และ ศ.นพ. วีระศักดิ์ จงสู่วิวัฒน์วงศ์ ได้อภิปรายเรื่องทิศทางการแพทย์และสาธารณสุขไทยกับการทำงานที่มีประสิทธิภาพของคณะแพทย์ เป็นความจริงที่ว่าผู้ป่วยเขาไม่สนใจหรอกว่าเราจะเป็นรพ.ปฐมภูมิ ทุติยภูมิ หรือ ตติยภูมิ ตามที่เราแบ่งกัน สิ่งที่เขาต้องการคือถ้าเขาเจ็บป่วยเขาก็อยากจะหาย คำถามก็คือเรารู้มั้ยว่าประชาชนต้องการอะไร แล้วเราได้ให้สิ่งที่เขาต้องการหรือเปล่า ถ้าเรามีปัญหาเรื่องเตียงเต็ม เราจะempowermentอย่างไรให้เขามีความรู้ในการดูแลตนเอง ช่วยเหลือตัวเองเบื้องต้นได้ และมารพ.เมื่อจำเป็น บทบาทเชิงรุกของเรามีอะไรบ้าง เฮ้อ... ยังมีคำถามอีกเยอะที่ต้องการคำตอบอยู่ บางเรื่องก็ตอบได้ บางเรื่องก็ยังไม่ชัดเจน ทำให้ฉันคิดถึงคำถาม where are we? where do we want to go ? ขึ้นมาอีก