ตอนที่กำลังอ่านคิดว่าอ่านคำสอนของพระท่านใดท่านหนึ่งอยู่นะครับ...ลึกซึ้งมาก...
คนมีธรรมะ มีลักษณะ "ชุ่มเย็น" คนอยู่ใกล้ก็มีอาการ "ชื่นใจ" หรือ "อบอุ่นใจเย็นใจ" เปรียบเหมือนกับการสัมผัส "สายน้ำ" อยู่ตลอดเวลา...
คนขาดธรรมะ มีลักษณะ "ร้อนรน มักโกรธ ขี้โมโห" คนอยู่ใกล้ก็มีอาการ "ร้อนใจ" "กระวนกระวายใจ" หรือ "ไม่สบายใจ" เปรียบเหมือนกับการสัมผัสหรือเข้าใกล้ "กองไฟ" เลยนะครับ...
สาเหตุที่คนไม่รู้จักใช้จิตตนเองรับสัมผัสหรือปฏิบัติในทาง "ชุ่มเย็น" ก็เพราะว่า เขาเหล่านั้นมี "โมหะ" หรือ "อวิชชา" ความเขลา ความลุ่มหลง ความไม่รู้จริง ครอบงำอยู่ หรือเหมือนกับผู้ที่ได้ชื่อว่า "เห็นกงจักรเป็นดอกบัว" นั่นแหละ ความหมายก็คือ ความหลง หรือ ไม่รู้จริง เหมือนกัน...
เหมือนคนหลงทางในเวลากลางวัน(เคยไหมครับ)หาทางออกไม่เจอ มันตื้องงมืดไปหมด จับทิศทางไม่ถูกไม่รู้เหนือรู้ใต้เลยครับ...
อยากให้เขารู้เราในฐานะผู้รู้(ทิศ)แล้ว ต้องคอยชี้ทางหรือบอกทาง(ทิศ)ให้เขาเกิดความรู้ ความเข้าใจหรือความสว่าง จนร้อง "อ๋อ" นั่นแหละเขาถึงจะปฏิบัติตามได้...
ดังพระดำรัสของพระพุทธองค์ที่มักกล่าวตอนท้าย ๆ พระสูตรว่า "ดั่งเปิดของที่คว่ำให้หงาย...ดั่งจุดโคมไฟส่องทางในที่มืด...ดั่งบอกทางแก่บุคคลผู้หลงทาง...ฉะนั้น"