15 สิงหาคม 2557
การไปทำกิจกรรมCSR ที่โรงเรียนเกาะแต้าพิทยาสรรค์ในวันนี้ ทำให้ฉันคิดถึงความหลังสมัยเป็นนักศึกษาที่มช. เวลามีวันหยุดติดกัน 3วัน ฉันมักจะสมัครไปออกค่ายอาสากับชมรมบำเบ็ญประโยชน์อยู่เสมอตอนแรกก็ตามเพื่อนๆไปเพราะพวกเราบ้านอยู่ปักษ์ใต้ หยุดเพียง3 วันก็กลับบ้านไม่ได้ จึงไปออกค่ายดีกว่าอยู่หอได้ไปช่วยสร้างห้องสมุด ไปทาสีห้องน้ำที่โรงเรียน ไปช่วยขนดินที่ชาวบ้านขุดบ่อเอาไปถมในสวน ฯลฯ ไปกิน-นอนอยู่กับชาวบ้านตามหมู่บ้านที่ห่างไกลความเจริญ ฉันรู้สึกภูมิใจที่นักศึกษาตัวเล็กๆอย่างเราได้ทำตัวเป็นประโยชน์ได้ช่วยเหลือชาวบ้านบ้าง บางครั้งก็รู้สึกตื้นตันใจเมื่อทราบว่า แม่อุ๊ยยอมกินข้าวเหนียวจิ้มกับน้ำพริกหนุ่มเปล่าๆเพื่อเก็บหมูทอดซึ่งมีเพียงชิ้นเดียวไว้ให้ละอ่อนน้อยนักศึกษาที่นัดไว้ว่าตอนเที่ยงๆจะมาถึง หลังออกค่ายเสร็จแต่ละครั้งพวกเราก็จะมาประชุมกันเพื่อประเมินผลและวางแผนกิจกรรมครั้งต่อไป มีอยู่วันหนึ่งที่รุ่นพี่ผู้ชายปี4ได้พูดกลางที่ประชุมว่าเขาขอโทษที่มองฉันผิดไป เขาสารภาพว่าเขาเคยบอกประธานให้ตัดชื่อฉันออกเพราะกลัวฉันจะไปเป็นภาระให้คนอื่น หมายถึงถ้ารถเต็มฉันก็จะเป็นคนแรกที่ไม่ได้ไป (โห..อ้ายเป็นหยัง ใจ๋ฮ้ายขนาด ) ฉันได้แต่ยิ้มๆไม่อยากจะบอกว่า ถึงแม้ฉันจะดูเป็นคุณหนูบอบบางแค่ไหน ( สมัยนั้นน้ำหนัก39กก.)แต่ฉันก็ทำงานได้ทุกอย่างเพราะบ้านฉันก็อยู่บ้านนอกเหมือนกัน งานขนดิน ขนทราย เลี้ยงหมู เลี้ยงวัว ฉันทำมาหมดแล้ว
เมื่อเรียนจบมาทำงานในร.พ. ระดับตติยภูมิ บรรยากาศการไปช่วยเหลือชาวบ้านก็หายไป ฉันก้มหน้าก้มตาทำงานจนฉันพบว่า งานกิจกรรมอาสาต่างๆฉันไม่ค่อยได้ไปเลย ถึงแม้ฉันเคยไปออกหน่วยรับบริจาคเลือด ออกหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ตอนน้ำท่วม หรือไปสถานสงเคราะห์คนชราอนาถาอยู่บ้าง แต่ถ้าเทียบว่าฉันทำงานที่นี่มา 30กว่าปีก็นับว่าน้อยมากๆ ดังนั้นการไปทำกิจกรรมในวันนี้ ทำให้บรรยากาศเก่าๆสมัยเป็นนักศึกษาย้อนกลับมาอีกครั้ง แตกต่างกันตรงที่ครั้งนี้ฉันเป็นรุ่นพี่ผู้เฝ้ามองและมอบหมายให้รุ่นน้องๆเค้าเป็นคนทำกิจกรรมแทน ขอบคุณพวกเราทุกคนที่ร่วมมือร่วมใจกันทำให้กิิจกรรมของเราสำเร็จไปด้วยดี โดยเฉพาะฝ่ายรับบริจาคของขวัญที่รู้สึกตกใจเล็กน้อยที่ได้ของขวัญมามากมายเกินความคาดหมาย จนบางคนบอกว่าปีหน้าคณะแพทย์จัดงานวันเด็กไม่ต้องตั้งงบเลย เปิดรับบริจาคแบบนี้ดีกว่า แหม... ถ้าคณบดีได้ยินคงดีใจนะ เพราะนโยบายของท่านคือ ประหยัด เรียบง่าย ประโยชน์สูงสุด