พี่ค้นตู้หนังสือเก่าที่บ้านเจอหนังสือชื่อ "บ้านเด็ก" เขียนโดย ดร.ประมวญ ดิคคินสัน (๒๕๓๐) เมื่อคืนเพิ่งเปิดอ่านได้ ๒-๓ บท เล่าเรื่องการพัฒนาเด็กตามแนวของ คุณหมอมาเรีย มอนเตสเซอรี่  จิตแพทย์ชาวอิตาลีที่สนใจเรื่องการศึกษาจึงมาเรียนเพิ่มเติมด้านการศึกษาจนเชี่ยวชาญ  คุณหมอมาเรียศึกษาแนวคิดของแพทย์ที่ทำงานด้านจัดการศึกษาสำหรับเด็กพิเศษหลายๆ ท่านและนำมาใช้  กลุ่มเป้าหมายแรกที่นำมาสาธิตการสอนคือเด็กปัญญาอ่อน  คุณหมอพัฒนาหลักสูตรและจัดอบรมครู  เวลาผ่านไป ๒ ปี เด้็กกลุ่มที่ถูกตราว่าคงจะพัฒนาไม่ได้ กลับผ่านการสอบระดับประถมศึกษาทุกคน

คุณหมอนำแนวคิดไปเผยแพร่สนับสนุนให้ผู้ปกครองรวมตัวกันจัดการสอน ดร.ประมวญใช้คำว่า "บ้านเด็ก"  (ไม่รู้ว่าคำศัพท์เดิมคืออะไร) เน้นการพัฒนารายบุคคล

ในเล่มนี้มีตัวอย่างโปรแกรมการจัดกิจกรรมแต่ละวันให้เห็นภาพ  มีิวิธีประเมินชัด  (พี่ชอบวิธีคิดแบบนี้มาก)

อาจารย์คงรู้จักคุณหมอมาเรียดีกว่าพี่แน่นอน

ขออนุญาตแสดงความเห็นสำหรับโปรแกรมของอาจารย์นะคะว่า

- ถ้าเรามีหลักสูตร (หลักการ เป้าหมาย วิธีการ วิธีประเมิน ที่เป็นรูปธรรม ) และจัดอบรมพ่อแม่เด็กๆ ทั้ง ๒๐ ครอบครัว  พี่คิดว่าพ่อแม่จะมีศักยภาพสูงที่จะพัฒนาลูกตัวเอง เป็นรายบุคคล 

- ให้มีที่ปรึกษา (เมื่อมีข้อสงสัย)  และมีการนัดพบกลุ่มกันทุกสามเดือนเพื่อประเมินความก้าวหน้า

- พัฒนาความรู้ ความเข้าใจ ให้แก่บุคลากรที่จะเป็น "ผู้สนับสนุน"  เพื่อให้เข้าในแนวคิดเรื่อง การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนารายบุคคล ไม่ใช่การดูแลสุขภาพ 

ดีใจมากที่อาจารย์ทำเรื่องนี้ ให้กำลังใจ และรอติดตามความก้าวหน้านะคะ