สวัสดีค่ะคุณ แสงแห่งความดี...

ขอบคุณที่มาเยือนและมาอ่านบันทึกยืดยาวนี้ค่ะ

ธรรมชาติที่ภูฏานสวยงามมากค่ะ ต้นไม้ ดอกไม้มากมายทุกทีเขียวชอุ่มค่ะ

และคงจะจริงดังที่คุณแสงฯ กล่าวคนที่นี่มี สติอย่างมั่นคง เพราะมีกฏหมายห้ามสูบบุหรี่และดื่มเหล้าในที่สาธารณะที่ค่อนข้างรุนแรง และด้วยวิถีชีวิตแล้วคนภูฏานแนบแน่นศรัทธาในคำสั่งสอนทางพุทธศาสนาอย่างแรงกล้าค่ะ

สำหรับม้าที่ขึ้นเขาทักซังนั้น ทางบริษัททัวร์จัดหาให้ จะมีเจ้าของม้า 1 คน ดูแลม้า 4-5 ตัวและเดินตามคอยกำกับให้ม้าเดินขึ้นเขา ส่วนตัวเคยขี่ม้ามาบ้างแต่ไม่เคยขี่ม้าขึ้นเขา ซึ่งเป็นทักษะเฉพาะ เช่นหากขึ้นที่สูงชันเราต้องพยายามก้มตัวลงให้ชิดคอม้า หากม้าลงเขาเราต้องดึงตัวไปข้างหลังห่างจากคอม้า ตามหลักสมดุลแรงนั่นเองค่ะ และที่แน่ๆ เราต้องนิ่งและสื่อสารกับม้าที่เราขี่ให้ได้ เราต้องปลอบเขา (ลูบแผงคอเบาๆ) พูดกับเขาดีๆ และร้องส่งเสียงดังม้าจะตกใจ ไม่ใช่น้ำหอมทาโลชั่นที่ทำให้เขาผิดกลิ่น ฯลฯ ... สนุกมากเพราะอยู่บนหลังม้าเกือบ 2 ชั่วโมงเลยค่ะ

เรื่องศรัทธาในการขึ้นไปนมัสการพระบนวัดทักซังนั้น ส่วนตัวมีพอประมาณ แต่คิดเพียงว่าในชีวิตหนึ่งต้องขึ้นไปให้ได้อย่างปลอดภัย (คงไม่ได้ไปภูฏานบ่อยๆ) และไม่ผิดหวังเลยค่ะ อากาศและบรรยากาศกลิ่นธูปควันเทียน รวมทั้งความเอื้ออาทรของเพื่อนร่วมทางที่เผอิญเดินมาพบกันทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ต่างมีน้ำใจไมตรี และ...ที่สำคัญมากๆ สำหรับตัวเองคือการได้ขึ้นไปเพื่อช่วยพี่สาวคนโตและเพื่อนรุ่นพี่ที่ไปด้วยกันในทริปนี้ให้ท่านได้ขึ้นไปสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตามที่่ท่านต้องการค่ะ

ขอบคุณอีกครั้งที่แวะมาอ่าน แบ่งปันความสุขให้ค่ะ  :)