ผ่านมาเห็นครูอ้อยคอยบ่นหา

รำพึงว่างานหนักชักไม่ไหว

แต่หนักกายไม่เหนื่อยเท่าหนักใจ

ไม่เป็นไรมีคนเฝ้าคอยดู

หนึ่งนั้นหนาไม่ไกลอยู่ในบ้าน

ไม่รำคาญพร้อมรับฟังทั้งสองหู

แต่บางครั้งทำแค่เพียงชำเลืองดู

ขอเพียงครูบ่นให้ฟังก็ยินดี (หมายถึงเจ้าของกางเกง 3 ตัวนั้นนะครับ)

รู้สึกว่างานหนักนั้นสุดคนึง

แต่หมายถึงเรายังมีคุณค่าอยู่ (หาคำที่ลงท้ายไม่ได้ครับ)

ทำงานได้มีเงินใช้ไม่อดสู

คุณค่าครูอยู่ที่งานบานหทัย (ชักตันครับ)

มีเวลาหยุดพักไปเที่ยวบ้าง

ค่อยสะสางงานที่เหลือยังทำไหว

เที่ยวกลับมาหายเหนื่อยมีแรงใจ

ทำต่อไปให้ชาติไทยพัฒนา (ไชโย)