ขอบคุณยายไอดินที่แวะมาให้กำลังใจ...ยายไอดินคงเข้าใจความรู้สึกของป๋าเดดีว่า ของที่เรารัก เราหวงแหนแล้วมีคนมาลักขโมยไป ความรู้สึกของเราจะเป็นอย่างไร ป๋าเดเล่นแย่ที่สุดในวันนั้น มันไม่สบายใจ ยายไอดินคงเข้าใจนะ จริงๆแล้วป๋าเดมานึกอีกครั้งว่าถ้าป๋าเดใช้วาทะศิลป์ในการพูดหน่อยเขาคงจะละอายใจ แล้วเอาของวางไว้ในที่ไม่ให้ใครเห็น โดยพูดว่า "เอาของผมไปคนเอาไปก็ไม่สะบายใจ เป็นบาป ขอให้วางไว้ที่ใดที่หนึ่งก็ได้" แต่ป๋าเดไม่ได้พูด นึกในใจว่าคงไม่ได้แล้ว แต่ป๋าเดจำลูกของตัวเองได้ดี เจอเมื่อไหร่จะฉะไม่ไว้หน้า....

ทำอย่างไรก็ต้องทำใจมองโลกในแง่ดี ต่อไปต้องหาลูกที่เหมาะกับตัวเองและซ้อมให้ชินกับน้ำหนักของลูก ในวันที่ ๔ พ.ค.๕๗ เป็นงานใหญ่โครงการถนนคนเดินเทศบาลตำบลหัวรอแล้วป๋าเดจะเล่าให้ดพื่อนๆฟังนะครับ.....

อ้อในงานวันที่ ๔ พ.ค. "วู้ดบอลหัวรอโอเพ่น ครั้งที่ ๒" ป๋าเดจะใส่หมวก Paris,France ที่ยายไอดินซื้อมาฝากครับ....