อ่านบันทึกนี้พี่หวานหลายวันแล้ว แต่เพิ่งจะมีเวลาเขียนแสดงความคิดเห็น

มันกระชากใจมากนะ กับคำถามเฉียบขาดที่ไม่ต้องอาศัยคำอธิบายใดๆ แต่ถามให้คิดเอาเอง คิดว่าเป็นสิ่งที่ดีคะ อะไรจะสู้การหาทางให้เขาคิดเองและมีคำตอบในแง่มุมที่อาจจะเคยมองข้ามผ่านคำถามที่เขาอาจไม่เคยคิดถึงเลย เมื่อได้คำตอบแล้ว อย่างน้อยๆที่สุดมันก็น่าจะเกิดจากการทบทวนจนคิดตกแล้วในระดับหนึ่ง ก่อนมีคำตอบให้กับตนเอง

คำตอบจากการตัดสินใจผ่านการคิดทบทวนเองอย่างนี้ น่าจะมีความมั่นคงทางอารมณ์มากกว่าการถูกอธิบายให้เข้าใจหรือยอมรับ

จริงๆแล้วในความเป็นมนุษย์นั้นมุ้ยเชื่อว่ามักมีช่วงเวลาที่สับสน วกวนไปมา และผลการตัดสินใจนั้นมองทะลุไปถึงจุดจบคือการสูญเสียด้วย จะยิ่งวกวนไปมาอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อการตัดสินใจนั้นมันเกี่ยวข้องกับสิ่งที่รัก

แต่เมื่อทุกครั้งที่วกไปวนมาจนมาถึงคำถามและคำตอบสำคัญอันนำไปสู่การตัดสินใจ ความลังเลในการตัดสินใจที่สวิงไปมาจะมั่นคงขึ้นและอาจจะลดทอนความรู้สึกบางประการได้บ้าง ยามถูกความรู้สึกบางอย่างเข้าจู่โจม