ชีวิตว่างเสมอ..พร้อมที่จะเป็นอย่างที่เราต้องการและถูกสิ่งแวดล้อมที่หล่อหลอมเรา..ดังนั้น ชีวิตจึงอยู่ในฐานะเป็นกลางเสมอ.. ส่วนที่เราว่าคนนั้น คนนี้เป็นอย่างนั้น อย่างนี้ ก็เพราะเจตคติและทัศนคติข้างใน..เรียกว่า ตาใน มุมมองด้านใน สะท้อนกิจกรรมและจิตกรรมออกมาให้สายตาคนนอกบอกและประเมินว่า เป็นเช่นนั้น...แต่เราจะรู้ได้อย่างไรว่า..เรารู้ว่าเราเป็นเช่นนั้น เช่นนี้ ด้วยสติ สัมปชัญญะเต็ม.. หรือเราจะเชื่อหรือไม่ว่า เรามิได้เข้าข้างตนเองจนเกินไป..นะท่านดาบเพชร

ขอบคุณนะที่เปิดไฟให้สมองมองเห็นประเด็นครับ..