อธิบายย่อๆนะครับ..คำว่า "จิตหยาบ" หมายถึง จิตมนุษย์ที่เป็นปุถุชน ที่จิตเจือไปด้วยรากเหง้าเค้ามูลกิเลส เช่น ผู้คนทั่วไปที่มิใช่อริยบุคคล และรวมไปถึงสัตว์ด้วย ที่ถูกครอบเคลือบด้วยชอกโกแลตหรือคาราเมลแห่งอกุศล จนจิตเองก็หลงตัวเองไปว่า "ตนเอง" (กิเลส) จึงไม่สามารถฝึกนตนเองได้ ขัดเกลาตัวเองมิได้ จึงกลายเป็นจิตหยาบ ซึ่งมีลักษณะที่เราเห็นได้ทั่วไป ในสังคมปัจจุบัน ส่วนจะพัฒนาจิตหยาบให้หายได้ ก็ต้องอาศัยศีล สมาธิ ในเบื้องต้นก่อน ผลที่ได้คือ ฌาน ๔ หรือ ๘ โดยมีลักษณาการของ วิตก (ทบทวน) วิจารณ์ (ไตร่ตรอง) ปีติ (อิ่มเอิบ) สุข (สบายใจ) เอกกัคตา (มีอารมณ์ที่เน้นในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง) แทรกอยู่ ยิ่งขั้นสูงอารมณ์เหล่านี้จะน้อยลงดังนี้

วิตก วิจารณ์ ปีติ สุข เอกกคตา =ปฐมฌาน

ปีติ สุข เอกกัคตา =ทุติยฌาน

สุข เอกกัคตา = ตติยฌาน

                                                    อุเบกขา เอกกัคตา     = จุตถฌาน<p>ส่วน "จิตละเอียด" คือ สภาวะของพระอริยบุคคล ตั้งแต่โสดาบันขึ้นไปถึงอรหันต์ ซึ่งมีลักษณะแตกต่างกันตามขั้น โดยมีสังโยชน์ (เครื่องร้อยรัด) เป็นพื้นฐานละเอียดน้อยไปหามากคือ พระโสดาบัน พระสกทาคามี พระอนาคามีและพระอรหันต์ ส่วนผลของระดับนี้คือ ถึงกระแสอริยธรรม และหลุดพ้น</p><p>ดังนั้น "จิตหยาบ" จึงหมายถึง จิตมนุษย์ปุถุชน "จิตละเอียด" หมายถึง จิตพระอริยบุคคล ครับ ทั้งนี้อาจมีความต่างจากพระอริยสงฆ์ไทยที่อธิบายไว้ตามสภาวะของแต่ละรูป</p><p>ขอบคุณครับ                                      </p>