ขอออกความเห็นต่ออีกนิดค่ะ

บิ๋นห์ว่าบ้านเรายังโชคดีที่บุคลากรส่วนใหญ่เคารพสิทธิคนไข้ด้วยจรรยาบรรณอยู่แล้ว ไม่มีใครจงใจละเมิด แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเพราะไม่ทันคิด ไม่ได้ระวัง คิดไม่ถึงว่าเรื่องแค่นี้จะเป็นการละมิด

ดังนั้นการมีแนวทางปฏิบัติที่ชัดเจนน่าจะช่วยไม่ให้เกิดเหตุโดยไม่ตั้งใจขึ้นได้ เช่น

1. การถ่ายเอกสาร เวชระเบียนผู้ป่วยให้ลบ หรือปิดบังชื่อ - นามสกุล HN ของผู้ป่วย

2. การเผยแพร่ - นำเสนอในเพาเวอร์ พอยท์ ให้ตรวจสอบว่ามีส่วนใดที่จะเป็นการเปิดเผยผู้ป่วยหรือไม่ เช่น มีภาพที่เห็นใบหน้า ชื่อ นามสกุล ฯลฯ

3. ห้องเก็บเอกสารผป. เข้าได้เฉพาะ .....

ฯลฯ ที่รวบรวมจากประสบการณ์ที่อาจารย์ว่ามา และดป็นส่วนที่พวกเรามักมองข้ามกันไป

ขอนอกเรื่องไปอีกหน่อยนะคะ

ไม่ทราบว่าท่านอื่น ๆ รู้สึกอย่างไร เวลาเห็นข่าวรูปบุคคลที่ตกเป็นเหยื่อแล้วต้องเสียชีวิต บาดเจ็บ โดยเฉพาะกรณีที่ยิ่งไม่ธรรมดา (เช่นถูกฆ่า ข่มขืน ถูกยิง ฯลฯ) ก็จะยิ่งได้ลงหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์โดยเฉพาะหัวสีทั้งหลาย ถึงแม้ว่าผู้ตกเป็นเหยื่อเสียชีวิตไปแล้ว แต่ก็ต้องมีบุคคลในครอบครัวที่ยังอยู่ แต่ต้องมาเห็นภาพของผู้ที่รัก ที่ตกเป็นเหยื่อและนอกจากจะเสียชีวิตโดยไม่ควรแล้ว ยังต้องเหมือนถูกประจานสภาพหลังเสียชีวิตอีกด้วย เพื่อการขายหนังสือของพวกที่เรียกตัวเองว่าสื่อ อันนี้ไม่ทราบว่ามาตรฐานจรรยาบรรณของสื่อตรงนี้เป็นอย่างไร แล้วควรทำอย่างไร