จากการที่อาจารย์ป๊อปได้กล่าวถึงความกลัว

สิ่งที่ผมสามารถนำไปปฎิบัติกับคนเองและผู้รับบริการ คือการเข้าถึงสาเหตุของปัญหาความเจ็บป่วย แล้วร่วมหาแนวทางการแก้ไข้ร่วมกัน เพื่อขจัดความกลัวนั้นออกไป

ซึ่งในความเข้าใจของผม ผมคิดว่าการได้เข้าไปประเมินถึงความกลัวข้องผู้รับบริการร่วมกับการประเมินอย่างอื่นเช่น การประเมินความสุข ความซึมเศร้า หรือการนอนไม่กลับ ในระยะที่ผู้รับบริการเพิ่งได้รับการบาดเจ็บทั้งทางร่างกายหรือจิตใจ จะส่งผลให้การฟื้นฟูสุขภาพทางจิตของผู้รับบริการเป็นไปได้อย่างเร็วขึ้น

ซึ่งนอกจากแบบประเมินความสามารถต่างๆในการทำกิจกรรมของผู้รับบริการแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญคือการประเมินสภาพจิตใจของผู้รับบริการ

โดยทุกครั้งได้อ่านบทความหรือประสบการณ์ต่างๆในห้องเรียน การที่จะนำไปใช้ได้ต่อการปฎิบัติกับผู้รับบริการจริงในอนาคตทั้งใกล้และไกล

คือการมีสติรอบครอบและให้มองผู้รับบริการอย่างเป็นองค์รวมในทุกบริบทและมองถึงคุณภาพชีวิตที่ดีและมีความสุขของผู้รับบริการ