".....อีเรียมเอ๋ย..ไอ้ขวัญก็พูดจากใจ..จากสิ่งที่เห็น ประจักษ์แจ้งเยี่ยงไรก็พูดไปเยี่ยงนั้น หาได้ต่อเติมเสริมแต่งไม่ คนทั้งท้องทุ่งบางกะปิ เขาก็รู้กันดี ว่าเจ้านำผลงานเข้ากรุงเทพไปมากซะขนาดนั้น จักถ่อมตัวไปใย เอาแค่แปลงผักของเจ้าก็แลว่าจะอลังการงานสร้าง ผักหลังโรงเรียนกินทั้งหมู่บ้านก็คงไม่หมด อันนี้ ยังไม่ใช่ตัวตนของอีเรียมดอกรึ เจ้าจะหาว่าข้าเสแสร้างแกล้งพูด กระนั้นล่ะสิ มันจะดูถูกน้ำใจและภูมิปัญญาอันน้อยนิดของข้าเกินไป..ถึงข้าจะอยู่บ้านหลังเล็ก ไม่โดดเด่นเยี่ยงเจ้า แต่ข้าก็มีความสุขตามประสา ไม่ต้องเที่ยวเลาะหาให้ใครมาเชยชม ไม่ต้องแบกต้องหามอะไร ภูมิใจในสิ่งที่มี อยู่กับความจริง ไม่ได้ฝันไปวันๆ แต่เจ้าสิ ก็เหมือนข้าเมื่อก่อนนี้แหละ แสวงหาไม่รู้จบ..สักวันทุกข์ระทมมา จะหาว่าไอ้ขวัญ...ไม่เตือนนะ สิบอกให้...."