ภาพส่งมา เห็นปลา น่าสงสาร มันกอดกัน อย่างสันติ หนีไม่ได้

เจ้าจะรู้ ไหมหนอ ปลาคอใญ เจ้าโชคร้าย อย่างใจดี พลีชีพตน

ขอวิญญาณ ที่ท่านพลี ชีวีภพ จงประสบ ลบชิงชัง อย่ารั้งผล

อย่าได้ก่อ ทอกรรม นำบันดล ขอกุศล ผลพลีชีพ ประทีบตัว

ผู้หากิน บนดินโลก เสี่ยงโชคร้าย ไม่ว่าใคร ในทั้งมวล ล้วนดี-ชั่ว

เห็นหมู่สัตว์ ถูกประหาร กันพันพัว แต่ไม่กลัว ตัวบาป จับกันกิน

มนุษย์ยักษ์ ปากพร่อง จ้องกินท่าน ตามลำธาร ย่านหนอง คลองกสินธุ์

เขาแยกน้ำ ออกจากบ่อ รอยลยิล ท่านก็ดิ้น หนีมือ สุดยื้อยาง

แล้วนำเอา เจ้าไป ขังในอ่าง แล้วจับวาง ไม่ยั้งมือ ถือหัวหาง

ต่อจากนั้น กาลสิ้น อินทรีย์พัง เจ้าถูกวาง ร่างถูกสับ จับไปแกง

บ้างก็ถูก ตัดหางหัว ครัวไส้ทิ้ง นำไปปิ้ง ไปย่าง วางเป็นแผง

ให้ไฟย่าง ร่างกรอบ ครอบเกลือแกง ส่งกลิ่นแรง แบ่งปัน อาหารคน

บ้างนำไป ตากแดด ให้แผดเผา ร่างของเจ้า ให้เฉาเพรียว จนเหี่ยวย่น

รักษาอาตม์ มัจฉา ให้นานทน ยามขัดสน คนไม่อด โภชนา

บ้างนำศพ เจ้าไป ขายตลาด วางอวดอาด ในถาดถัง นั่งขายค้า

หวังได้ทรัพย์ ไว้จับจ่าย ในชีวา ต้องซื้อหา สารพัด บำบัดตน

แต่งกลอนมา อย่าฉุน นะคุณหนา มิใช่ว่า ด่าคิด จิตอกุศล

เห็นภาพปลา น่ากิน น่ายินยล แต่พิกล ดลใจ ให้คิดครวญ

อันที่จริง สิ่งเหล่านี้ เรามีก่อน ในคราตอน ย้อนกาลไกล ไร่นาสวน

จับปูปลา ล่าแมลง มาแกงอวล มาทบทวน นั่นคือมรรค รักษาชีพเอย