ในฐานะคนที่พอจะทราบเรื่องราวของการเปลี่ยนแปลง และในฐานะคนที่เคยบอบบ้ำจากความรู้สึกสูญเสียมาเช่นกัน คงได้แต่ให้กำลังใจและเชื่อว่าวันหนึ่งคนเราจะถึงจุดที่หลุดจากความรูสึกเศร้า เหงา และเป็นทุกข์ คงไม่มีใครเยียวยาและนำพาไปสู่ความสุขได้เท่าที่ใจของเราเองต้องการ ดังนั้นขอให้น้องสาวของพี่และเป็นพี่สาวของเรา อยู่กับความเหงา เศร้าให้เต็มอิ่ม อย่างวิ่งหนีมันเพราะไม่พ้นแต่ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันอย่างเข้าใจและอดทน ลองมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเข้าใจ ไม่มีอะไรที่ไม่เปลี่ยนแปลงค่ะ เห็นนำตาพี่แล้วเราเป็นทุกข์แต่เพราะน้ำตาทำให้เรารู้ว่าพี่ยังมีลมหายใจและความรู้สึก  แล้วเมื่อเต็มอิ่มกับความเศร้าของให้มันส์สุดๆกับรอยยิ้มที่จะตามมาในไม่ช้านะคะ ..........พี่ภาจำไว้นะ ทอ่งไว้ ท่องไว้ ....ชีวิตเป็นของกู........หุหุหุ (น้องๆรอซ้ำเติมและให้กำลังใจไปพร้อมๆกันอยู่เสมอนะ)^-^