Ummmh,

ปัญญา - การตัดสินอย่างเฉียบแหลม อย่างความเฉลียวฉลาด (wisdom - ability to make "correct/approriate" decision or action)

depends very much on

สติ - การคุมใจไว้กับกิจ หรือกุมจิตไว้กับสิ่งที่เกี่ยวข้อง; ความระลึกได้; ความเอาใจใส่ (awareness; mindfulness - ability to keep tracking what relevant or in concern).

We can see that สติ-ปัญญา are intwined -- one re-inforcing another. Without one, the other is lost.

But we can use both to learn, to perform duties, to solve problems, to follow dreams, ...

Your "ใครก็ตามที่มีปัญหาเรื่องการเรียนรู้ ควรหันกลับมามองที่ต้นเหตุ และแก้ที่ต้นเหตุ
และไม่น่าจะมีประโยชน์ใดๆ ที่จะไปโทษเวร กรรม โชคชตา ดวง ฯลฯ หรืออะไรอื่นๆ ที่เราทำอะไรไม่ได้" is right on. And สติ without ปัญญา (making correct decisions) one is stuck in one place -- no learning, no progress, just existing and watching (in modern term "เฉย")

;-) ;-) ;-)