มีอีกสิ่งหนึ่งครับไปนั่งชั่งใจอยู่นาน สมควรที่จะต้องกล่าวในที่นี้แล้ว คือดนตรีไทยในสมัยรัตนโกสินทร์มีเพลงชั้นสูงระดับ ตระ หน้าพาทย์ ใช้สำหรับบูชาครูและอัญเชิญนำไปใช้ในพิธีมงคลชั้นสูงได้ เพลงประเภทดังกล่าวใช้อัญเชิญพระพุทธเจ้าลงจากสวรรค์ทางบันไดแก้วเช่นเพลงสาธุการ และตระเพลงแทนองค์เทพเช่น เพลงตระประจำองค์พิคเนศวร เพลงตระประจำองค์พระพิลาบ (ปางหนึ่งขององค์ จิฟวาย)เพลงตระประจำองค์อุมมา เพลงตระประจำองค์อินทร์ เพลงตระประจำองค์นารายณ์ (ไม่ใช่ราม)  เพลงตระประจำองค์ฤาษีนารอด(ตระเสมอเถร) ถัดรองลงมาก็มีกลุ่มเศียรครูดนตรีไทย ลงไปถึงเทพสัตว์พญาครุตใช้เพลง(แผละ)และมีตระเพลงอีกหลายเพลงอย่างเช่นตระเพลงบาทสกุณี เพลง..ฯขอกล่าวแค่นี้พอแล้ว.. แต่พิจารณาในด้านการเรียงร้อยของช่วงเสียง ก็ ไม่ได้นำการเรียงร้อยระบบช่วงเสียงของอินเดียมาใช้เพราะอินเดียจะมีช่วงเสียงครึ่งเสียงบ้าง เต็มเสียงบ้าง แต่ของไทยใช้ช่วงระหว่างเสียงเท่ากันหมดทุกเสียงฉนั้น ตระเพลงไทยย่อมมีสำเนียงไทยแท้ใช้สำหรับงานพิธีกรรม.

ปล.เมื่อพราหมณ์เป็นอินเดีย แล้วฮินดูเป็นอะไร แล้วไทย - พราหมณ์หรือ ไทย - ฮินดูและหรือ ไทย - ฮินดูพราหมณ์..อย่างไร.