การละหมาด คือ ภาระหน้าที่ ตามที่ผู้สร้างมนุษย์ สั่งให้แสดงออกถึงความกตัญญูต่อ ผู้ให้ออกซิเจนมนุษย์ทุกคน ศาสนทูตทุกท่าน หายใจรอดชีวิต ให้กระทำอย่างเปิดเผย ตรงต่อเวลา ไร้สภาวะการเป็นทาสเป็นนายต่อกัน

คุณค่าที่ได้ คือ ปิติสุข บนพื้นฐานความกตัญญูรู้คุณ บนพื้นฐานของภาระหน้าที่ มิใช่ปิติสุขบนพื้นฐานที่กล่าวปฎิเสธผู้มีพระคุณ บนพื้นฐานตามตำราที่มนุษย์ด้วยกันแต่งขึ้น บนพื้นฐานความเชื่อต่อๆกันมา หรือบนพื้นฐานแห่งกุสโลบายใดใด หรือ จำยอมไปก่อน หรือ ต้องตกในสภาวะความเป็นนายเป็นบ่าวต่อกันของพี่น้องมนุษย์

ขอให้เข้าใจว่า มิใช่พิธีกรรม แต่คือภาระหน้าที่. มิใช่สิ่งงมงายไร้สาระ เพราะ ทำพร้อมกัน และต่อเนื่องกันทั้งโลก ไม่มีชั่วโมงใดที่จะไม่มีการละหมาดในโลกนี้เลย การกล่าวนาม สรรเสริญ กตัญญู ต่อผู้มีพระคุณนั้น คือ การฝึกจิตกตัญญูกตเวทิตาธรรม ขั้นปรมัติ ขั้นสูง ที่ไม่ต้องมีอีเว้นท์ มีตัวแทนของศาสนทูต สิ่งคล้าย สิ่งร่วมเคารพ ตั้งอยู่ตรงหน้าเลย มนุษย์ทุกคน สามารถ ทำได้โดยสุจริตธรรม เพื่อ กตัญญูธรรม เพื่อกุศลกาย กุศลจิตอยู่แล้ว ขึ้นกับว่า ผู้มีพระคุณจะมอบโอกาสนั้นให้เขาหรือไม่ เท่านั้น. จงเก็บไว้เป็นความรู้เถิด