ช่างเถิด...จงคิดว่า

ให้เวลารักษาใจ

ยิ้มรับกับวันใหม่

ปล่อยมันไป...อย่าได้แคร์

เสียงบ่นปนกลอน แสนไพเราะ เกาะกินใจแท้น้อ

มาพร้อมดอกไม้บ้านนา ที่เพิ่งเห็นคุณค่า... ไม่(ใช่ดอก)แคร์ แต่ขมขนาดค่ะ :)

ขอบคุณมากนะคะ คุณครู