ขอบคุณท่าน ดร.พจนา แย้มนัยนา มากครับ ที่เข้าใจชีวิตชุมชนหลังวัดมะกอก(อภัยทายาราม) ผมหลุดรอดจากอบายมุขมาไ้ด้ก็ด้วยความอดทน และโชคดีโดยบังเอิญ ที่ตอนเข้าไปอยู่ในชุมชนนั้นใหม่ ๆ เจอเด็กรุ่นพี่ นั่งซอมซ่ออยู่ที่ราวสะพาน ผมเดินออกจากที่พักไปหาก๋วยเตี๊ยวเรือกิน  ก็เลยชวนเขากินด้วยและจ่ายเงินเลี้ยงเขาท ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ค่อยจะมีสตางค์และก็ไม่รู้จักเขา  แต่ผมที่ได้คุ้มค่ามากครับ คือไม่ว่าผมจะไแไหนมาไหนกลับดึกดื่นอย่างไร ก็ไม่มีจิ๊กโก๋คนไหนมาตามกวนหรือทำร้าย ผมมารู้ที่หลังคนที่ผมเลี้ยงก๋วยเตี๊ยวคนนั้น ก็คือหัวโจกของเด็กเกเรที่ชอบระรานใครต่อใคร และได้ยินจากปากพวกอันธพาลแถวนั้นบอกว่าอย่าไปยุ่งกับผม มีคนขอไว้ครับ