ขอบคุณค่ะผอ.
 |
อัญชัญ ครุฑแก้ว |
ท่านอ.
ชยพร แอคะรัจน์ กล่าวไว้ชัดเจนค่ะ
"- เป้าหมายการปฏิบัติ คือให้ได้ปัญญาที่ถูกต้อง รู้เห็นตามความเป็นจริง คือรู้ว่า ล้วนแต่เป็นไตรลักษณ์ เพื่อว่า ยามออกจากสมาธิ ไปดำเนินชีวิตประจำวัน จะได้ไม่เกิด โลภ-โกรธ-หลง จิตใจมีความมั่นคง มีปัญญาที่สามารถแก้ไข เอาตัวรอดจากอบายได้..
- แล้วในที่สุด จิตใจก็จะสะอาด (ปราศจากกิเลส เศร้าหมองแก่จิต) , สว่าง (เห็นแล้วด้วยปัญญาที่ชอบ) และสงบ (จิตไม่กระเพื่อม แม้ปิติยินดี รู้สึกชนะ หรือหดหู่ เศร้าซึม) ครับ"
ชวนให้ปฏิบัติ ปฏิบัติเช่นนี้แล้วโลกภายนอกมิมีรังเกียจ รังงอน โลภโกรธหลง โทสะ โมหะฯลฯ ค่อยๆหายๆ สบายๆชิวๆแต่มีเป้าหมายกับชีวิตที่ได้เกิดมาและยังดำรงอยู่ พี่เข้าใจว่า นี่คือความหมายของชีวิตที่พี่ต้องทำเพื่อการเรียนรู้โลกภายในของตัวเองที่ยังบางเบา ยังคงต้องฝึกฝนเรียนรู้ไปจนกว่าจะหมดโอกาส
ขอบคุณค่ะ