สวัสดีครับคุณบางทราย

ระหว่างปี พ.ศ. ๒๕๒๙-๒๕๓๗ ผมเป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น  แต่ละปีจะมีเหตุการณ์ที่ทำให้ผมประทับใจมาก...เกี่ยวกับชาวชนบท

เหตุการณ์ที่ว่าก็คือพิธีพระราชทานปริญญาบัตร  

ญาติๆของบัณฑิตที่มาจากชนบทจะพากันเหมารถสองแถวเข้ามาในบริเวณมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้า มากันมาก ดูอบอุ่นดี  

ระหว่างที่รอพิธี  พวกเขาก็จะปูเสื่อนั่งพักกันอยู่ตามใต้ต้นไม้ แล้วเอาอาหารที่เตรียมมาออกมากินกันอย่างอเร็ดอร่อย  บางครอบครัวก็มาปรุงอาหารกันที่ในมอเลย

มันช่างเป็นภาพที่สะท้อนความเป็นอยู่...ความต้องการ...ความสุข...ที่เรียบง่าย...บริสุทธิ์...

วูบหนึ่งของความคิด... มหาวิทยาลัยในภูมิภาคช่างมีนโยบายอันแสนวิเศษ มีโควต้าให้นักเรียนชนบท ทำให้ชาวชนบทมีโอกาสทางการศึกษา...

วูบหนึ่ง...เป็นความรู้สึกดีๆต่อผู้รับผิดชอบสร้างบ้านแปงเมือง...ก็ยังดีนะที่เป็นตั้งวูบ...