พี่ชอบบรรยากาศภาพแบบนี้ค่ะ  ให้ความรู้สึกกลมกลืนกับธรรมชาติ นั่งดูใบไม้และกลีบดอกปลิวริ้วตามสายลมก่อนจะหมุนติ้วสู่สู่ผิวน้ำแล้วลอยละล่องไปตามกระแสน้ำจนกว่าจะหมดสภาพจมดิ่งลงก้นน้ำกลายเป็นปุ่๋ยให้กับสัตว์น้ำเล็กๆเติบโตมาเป็นอาหารให้กุ้งหอยปูปลาได้เติบใหญ่ขึ้นมาแหวกว่ายไปตามวารีให้เป็นอาหารของมนุษย์มนุษย์เพื่อดำรงชาติสืบไป

เวลาเดินผ่านสะพานก็ให้ความรู้สึกไหวเอนไปตามความอ่อนแข็งของไม้กระดานที่สะกิดให้คิดถึงลมหายใจ ให้ระลึกรู้สึกตัวถึงการดำรงชีวิตของผู้คนที่มีทั้งอ่อนและแข็ง แข็งและกร้าวตามสภาวะของจิตใจที่ได้รับการปลูกฝังหล่อหลอมมาอย่างหลากหลาย แต่ทุกชีวิตก็ชื่นชอบและสัมผัสธรรมชาติได้ดี

ขอบคุณนะคะ