พี่ค้าบพี่มีอารายหลายๆอย่างที่ผมดันไปเหมือนกับพี่อีกอ่ะค้าบ  เพราะผมก้อเป็นลูกคนสุกท้อง  และผมต้องรับเอาสิ่งที่เรียกว่ามรดกทางการศึกษามาโดยตลอดอ่ะค้าบ  แต่ที่ต่างก็คือผมไม่ได้เป็นลูกชาวนาอันทรงเกียรติเหมือนพี่ และชีวิตการได้ใช้มรดกทางการศึกษาไม่ถึงกับขั้นที่พี่ได้รับ  ผมยอมรับว่าผมได้รับความสะดวกสบายกว่าพี่มากมายมหาศาลเลยทีเดียว  แต่พี่รู้มั้ยค้าบว่าผมปรารถนาที่อยากจะกลับไปมีพี่ชายอีกสักครั้ง  คือว่าผมต้องสูญเสียพี่ชายผมไปตั่งแต่ผมอายุได้ 12 ปี  คือพี่ชายผมได้จบชีวิตตัวเองลงตอนที่เค้าอายุได้ 15 ปี  ดังนั้นผมจึงต้องได้อยู่อย่างไร้ซึ่งพี่ชายมาโดยตลอด  ผมบอกกับตัวเองเสมอว่าผมไม่ต้องการสิ่งบำรุงทางการศึกษาชิ้นใหม่  แต่สิ่งที่ผมต้องการก้อคือ  สิ่งที่เรียกว่า  มรดกทางการศึกษาจากพี่ชายคนนี้ของผม 

         และผมก้อตั้งคำถามกับตัวเองเสมอมาว่าทำไมตอนที่พี่ชายเราอยู่เราถึงไม่รู้สึกรักพี่เราเลย  แต่ทำไมตอนที่ไร้วึ้งชีวิตของเค้าเราถึงรักเค้ามากขนาดนี้  สิ่งที่ผมโหยหามาโดยตลอด 8 ปี  คือคำว่า พี่ชาย 

        8 ปี  ที่ผมพยายามหามันผมก้อรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้และผมก้อพยายามหาสิ่งอื่นใดเข้ามาทดแทนแต่ก้อไม่สามารถที่จะทำให้ผมยอมรับได้เท่าที่ควร  แต่ตอนนี้ผมได้เจอพี่ชายที่ผมคิดว่าเค้าจะช่วยเติมให้ผมได้ไม่มากก้อน้อยได้  และผมอยากจะบอกเลยว่า  พี่คือพี่ชายที่ผมอยากจะขอความเติมเต็มในชีวิตนี้ของผม  ถ้าพี่ไม่รังเกียรติที่จะเติมเต็มให้ผม  ผมจะยินดีเป็นอย่างสูง

                                                  ......น้องสภา.............