เห็นด้วยทุกข้อกับที่กล่าวมาข้างต้นค่ะ

วันหนึ่งขึ้นรถเมล์ คุณแม่ พาลูกสาวตัวน้อยไปส่งโรงเรียน  รถติดมากเป็นปกติของเช้าวันจันทร์

รถเมล์ค่อยคืบคลานไปได้ทีละน้อย ๆ  อีกเพียงครึ่งป้ายก็จะถึงโรงเรียนของลูก  

แต่สงสัยคุณแม่คงใจร้อนหน่ะค่ะ  อุ้มลูกไว้ข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งเอื้อมไปกดกริ่ง เพื่อให้คนขับรถเมล์จอด

ครั้งแรก คนขับเฉยๆ ไม่จอดและไม่เปิดประตู้ให้เนื่องจากยังไม่ถึงป้าย  คุณแม่เธอก็กดกริ่งอีกครั้ง  เริ่มชักสีหน้า พร้อมกับบอกว่า ถึงแล้วขอลงหน่อย

คนขับจำใจต้องจอดรถและเปิดประตูให้คุณแม่คนนั้นลงไป  ... ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ถึงป้าย

ถามว่าต่อไปเด็กน้อยคนนั้นจะเป็นอย่างไร

เธอคงได้จดจำอะไรแบบผิด ๆ ว่า   ขึ้นรถเมล์แล้ว ไม่ต้องรอให้ถึงป้าย  อยากลงตรงไหน เธอก็คงขอลง  ตามแต่ใจที่เธออยากทำ โดยไม่ต้องคำนึงถึงกฏระเบียบ ข้อบังคับใด ๆ ...

อยากให้คุณแม่คนนั้น ทำดีให้ลูกดูจังเลย