เรียน ท่านอาจารย์ ดร.พจนา

ความพอเพียงเป็นวิถึชีวิตดั้งเดิมของไทย ตามที่ท่านวอญ้า ได้ให้ความเห็นไว้ข้างต้น

การย้อนกลับหลายฝ่ายได้พยายามทำเกือบจะไร้ผล เราน่าจะหาสาเหตุว่ามันติดขัดอยู่ตรงไหน อย่างประเทศภูตานเขาใช้ตัวชี้วัดภาวะเศรษฐกิจเป็นดัชนีแห่งความสุข เศรษฐกิจพอเพียงคงจะลื่นไหลไปเองไม่มีอุปสรรคขัดขวาง

แต่ประเทศไทยใช้ตัวชี้วัดเป็น จีดีพี ระบบต้องเพิ่มการบริโภค ดังนั้นอุปสรรคใหญ่อยู่ที่นโยบายรัฐบาลการไปเปลี่ยนแปลงอะไรคงยากแสนเข็น

การขับเคลื่อนที่น่าจะได้ผลควรเป็นระดับจุลภาคคือระดับชุมชน แต่เมื่อทำพร้อมกันทั้งประเทศก็เป็นมหภาคโดยปริยาย ผู้ที่ตั้งใจด้านนี้ต้องสื่อตรงไปถึงชุมชนให้มากขึ้นเพื่อให้คนในชุมชนเกิดกระบวนการคิดก่อน ขั้นต้นต้องให้น้ำหนักแก่กระบวนการหรือขั้นตอนมากกว่าผลสัมฤทธิ์

ขอบคุณมากที่ท่านอาจารย์สนใจและถือเป็นแรงใจครับ