ขออนุญาตนะครับคุณแสงแห่งความดี  

ถ้าว่าตามหลักไวยากรณ์ภาษาบาลีแล้ว คำลงท้ายชุดแรก ควรจะเป็น "มิ" คือ "กะโรมิ" นะครับ ถ้าเราบ่งบอกถึงเฉพาะตัวตนของเรา  แต่ถ้าใช้จนขึ้นใจแล้วก็ไม่ว่านิดหน่อยไม่เป็นไรนะครับ

"มิ" ใช้คู่กับคำว่า "อะหัง"  ซึ่งหมายถึง "ตัวเรา,ข้าพเจ้า"      "มะ" ใช้คู่กับคำว่า "มะยัง"  ซึ่งหมายถึง "พวกเรา,พวกข้าพเจ้า"

หลักการใช้ ถ้าเห็นลงท้ายบาลีว่า "มิ" ต้องมีคำว่า "อะหัง" แฝงอยู่ด้วยเสมอ แม้ว่าจะไม่มีคำนี้อยู่ด้วยก็ตาม  ขณะเดียวกัน ถ้ามีคำลงท้ายว่า "มะ" ก็ต้องมีคำว่า "มะยัง" แฝงอยู่เสมอด้วยเช่นกัน  เช่นคำที่เราใช้กันบ่อย ๆ ว่า "มยํ ภนฺเต วิสุํวิสุํ รกฺขนตฺถาย ติสรเณน สห ปญฺจสีลานิ ยาจาม."  ถ้าเราอาราธนาศีลเพื่อรักษาคนเดียวก็ควรจะขึ้นด้วย "อหํ" และลงท้ายด้วย "ยาจามิ"

คาถาชุดอื่น ๆ ถูกหมดแล้วครับ "เม" ก็หมายถึง "ตัวเรา"คนเดียว  ถ้าลงด้วย "โน" ก็หมายถึง "พวกเรา" หลายคน 

"ภะวันตุ เม" หมายถึง "จงบังเกิดมีแด่ข้าพเจ้า"  ถ้าลงท้ายว่า "...ภะวันตุ เต" อย่างที่พระท่านสวดก็หมายถึงตัวเราที่ฟังอยู่แบบเจาะจง  ถ้าหลายคนก็น่าจะลงท้ายด้วย "...ภะวันตุ โว" หมายถึง "จงบังเกิดมีแก่ท่านทั้งหลาย"  ดังนี้

เสริมหลักบาลีนิดหน่อย คงไม่ว่ากันนะครับ...รู้ไว้ใช่ว่า