สวัสดีค่ะท่าน ผู้เฒ่า สวนไผ่

ตาม "ดอกไม้แห่งมิตรภาพ" มาค่ะท่าน

ชอบบทกวีนี้จริงๆค่ะ

ขออนุญาต คัดลอกไว้ในความเห็น

เพื่อสะดวกสำหรับการตามอ่านทวนนะคะ

ขอบพระคุณค่ะ

......

     สัจธรรมพุทธองค์ทรงตรัสไว้         ถ้าเห็นใจมันคิดจิตที่หวัง 

จะไม่ถือความคิดอนิจจัง                   นั้นแหละตั้งต้นได้ใจเห็นธรรม     

นั้นกระรอกแย่งยืนขึ้นปีนป่าย        ตัวผู้ไล่กระโดดเต้นเห็นก็ขำ

ตัวเมียหลบตัวผู้เลี้ยวเอี้ยวตัวตาม         สง่างามสัตว์สาในป่าพง     

ดูกระรอกกลับดูใจได้อีกนะ          เมื่อผัสสะชอบใจจึงได้หลง

เกิดราคะที่ใจจึงไม่ปลง                    ก็จบลงด้วยยึดมั่นกันต่อไป

    เห็นกิ้งก่ายืนคำนับสลับสี             รู้เรื่องดีหรือว่างงยังสงสัย

กระดกหัวงึกงักเขาทักใคร                  หรือว่าใจของเราคิดเอาเอง

..........

ความเห็นท่านในบันทึก

และบกกวีนี้ สะท้อนสัจธรรมได้ชัดเจนดีจังค่ะ

เพิ่งสะดุดว่า "หมัด" ที่จิกดูดเลือดเจ้าปุ๊กกี้ในบันทึกตนเองนั้น

เป็น ตัว "เห็บ" ค่ะ ถ้าหมัด จะสีดำกระโดดได้

เมื่อวาน เจ้าของ รุมกันใช้แหนบจับออกจากตัวได้เป็นอุ้งมือใหญ่ค่ะ

ยา ช่วยได้เล็กน้อย ส่วนการทาน้ำมันเครื่องจับโยนลงน้ำ ก็หนีบ้างนิดหน่อย

ส่วนตัว "เล็น" ไม่เคยเห็น เห็นแต่ไรในไก่ เมื่อสมัยเด็กๆ

 

พอดี... เห็นกิเลสในตนเองแล้ว พลอยนึกถึงวรรณคดีค่ะ

เจ้าตัว เล็น ส่วนเกินที่ไม่เป็นธรรมนี้

แอบแฝงไปในขน "พญาครุฑ" คือ "อุดมการณ์"

จะไปหา "นางสีดา" คือ "ความสงบ"

ระหว่างเดินทาง จะมี "สติ ระลึก รู้สึกตัว" หรือไม่ว่า มี "ตัวแอบแฝง" ไป

ไม่ใช่ไปถึง ตนเองก็ โทรมพรุนไปทั้งตัว หมดสภาพแล้ว

แล้วยังนำพา เจ้าตัวเล็นที่ทำการแพร่พันธุ์แตกตัว ออกมารุมทึ้ง นางสีดา จนร้อนเป็นไฟไม่เป็นท่า

โอ้...ฮาไม่ออกแน่นอนนะคะท่าน

กราบขอบพระคุณ ที่แวะไปทักทาย แลกเปลี่ยนความคิดเห็นนะคะ

สาธุค่ะ