สวัสดีค่ะ หนูเป็นนักศึกษาพยาบาลปีสาม วันนี้เข้ามาอ่านบทความ เนื่องด้วยอาจารย์ได้สั่งงานเขียนบทความหัวข้อ "คุณค่าของวิชาชีพทางการพยาบาลในมุมมองของข้าพเจ้า" จึงเข้ามาหาอ่านเพื่อเป็นแนวทางการเขียนบทความ เมื่อได้อ่านหลายบทความเกี่ยวกับคุณค่าวิชาชีพการพยาบาลจนมาถึงบทความนี้ รู้สึกอบอุ่นใจและภูมิใจมากค่ะ ตลอดเวลาที่อ่านรู้สึกตื้นตัน แอบมีน้ำตาคลอนิดๆด้วย :) นี่ขนาดยังไม่ได้อ่านหนังสือ พยาบาลไร้หมวก เลยนะคะ เริ่มรู้สึกอยากอ่านแล้วสิ อีกอย่างหนึ่งที่รู้สึกได้จากทั้งบทความนี้และบทความก่อนๆหน้าที่อ่านมา ทำให้รู้สึึกภูมิใจที่ได้เรียนวิชาชีพนี้ ที่มีแต่ความเป็นมิตรและมีหลักการเดียวกัน มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน รักสามัคคีกัน เกื้อหนุนกันอย่างพี่น้อง รู้สึกอบอุ่นมากจริงๆค่ะ ทุกบรรทัดที่อ่านมีแต่ความรัก ความอบอุ่น ความภาคภูมิใจจริงๆ มีประโยคหนึ่งที่หนูประทับใจ ที่เป็นประโยคลงท้าย บอกว่า"อยากจะบอกว่าการที่เราจะรู้จักกัน มีโอกาสเรียนรู้กันและกัน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ อาจารย์ของดิฉันชื่อณัฐฬส วังวิญญู บอกว่าคงจะมีmessage บางอย่างทำให้คนบางคนได้พบและรู้จักกัน" หนูก็อยากจะบอกว่าใช่ค่ะ มันเป็นแบบนั้นจริงๆ :)  และที่น่าทึ่งและรู้สึกว่าคำว่าคุณค่าทางวิชาชีพพยาบาลเป็นอมตะก็เมื่อได้ทราบว่าบทความนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว สังเกตจากคนเม้นต์คนแรก แต่ตอนอ่านเหมือนกับเป็นเรื่องปัจจุบันที่เพิ่งเกิด ....ขอบคุณนะคะสำหรับสิ่งดีๆเหล่านี้

จนถึงตอนนี้งานที่อาจารย์สั่งยังไม่ได้เริ่มเลยค่ะ :D ยินดีที่ได้รู้จักค่ะรุ่นพี่