ผมได้พูดคุยกับท่านอาจารย์อาวุโสหลายท่านที่เพรียบพร้อมไปด้วยคุณงามความดีและประสบการณ์ ท่านเหล่านั้นกล่าวไว้น่าสนใจ จึงขอนำมาแลกเปลี่ยน...

...ในระบบมหาวิทยาลัย เราใช้ "การขอ" เป็นหลัก เช่น หากอยากได้ตำแหน่งทางวิชาการ ถึงผลงานจะมากมายและดีเด่นเพียงใด แต่ถ้าเราไม่ "ขอ" ให้เขาพิจารณา เราก็ไม่ได้ตำแหน่ง

การขยายเวลาก็เช่นเดียวกัน ไม่ว่าอาจารย์ผู้นั้นจะเก่ง ดี น่านับถือ และสมควรจะได้รับการขยายเวลาเพียงใด หากท่านไม่ "ขอ" เขาก็ไม่ต่อให้ ปัญหาเกิดขึ้นที่ว่า ท่านอาจารย์อาวุโสหลายท่านบอกว่า ทำไมต้องให้ตนไป "ขอ" ขยายเวลากับเด็กรุ่นหลังด้วย พวกเขาสิควรจะเป็นฝ่าย "ขอ" ให้ท่านอยู่ต่อ ไม่ใช่ท่านต้องไป "ขอ" พวกเขาให้อนุญาตให้ท่านอยู่ต่อ...ผมฟังแล้วอึ้ง...

ในระบบตุลาการและราชการบางแห่ง หน่วยงานจะเชิญผู้ที่สมควรอยู่ต่อให้อยู่ต่อ โดยหน่วยงานจะเป็นผู้ดำเนินการให้ทั้งหมด แต่ระบบมหาวิทยาลัย ใครอยากอยู่ต่อก็มาขอเอา...ทำเรื่องเอาเอง ผลลัพธ์เป็นอย่างไร คนมหาวิทยาลัยคงรู้ดี ยิ่งสาขาวิชาที่เป็นที่ต้องการของ ม.เอกชน ท่านผู้อาวุโสจะอยู่กับใครในระหว่าง ม.เอกชนที่มาเชิญ กับ ม.เดิมที่ต้อง "ขอ" ให้คนรุ่นน้อง รุ่นลูกพิจารณาอนุญาต...