ช่วงที่สอง วิเคราะห์ประเด็นท้าทายสำหรับสำนักงาน กสทช. (วัฒนธรรมองค์กร/การสร้างมูลค่าเพิ่มให้องค์กรและลูกค้า และ Stakeholders)โดย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.พงษ์ชัย อธิคมรัตนกุล เป็นช่วงที่กระตุ้นการหลั่งฮอร์โมนเอดินารีนได้เป็นอย่างนี้ มีเส้นบางๆระหว่างการท้าทายกับการดูถูกหน่วยงายน ซึ่งวิทยากรจะฉิวเฉียดข้ามเส้นนี้อยู่บ่อยๆ และยอมรับวิทยากรในสาสน์ที่ได้สะท้อนให้เห็นในมิติผู้บริหารระดับประเทศ หรือ ผู้ที่มีส่วนบริหารประเทศได้เริ่มต้นรู้จัก กสทช.ผ่านเพียงเอกสาร และเทียบกับองค์กรระดับโลกเช่น ofcom แล้วอาจด่วนตัดสินใจ โชคดีที่ได้วิทยากรไม่ได้ด่วนตัดสินใจ แต่สะท้อนในระดับที่ถ้าขยับไประดับนั้น เห็นจากภายนอก เห็นอะไรใน กสทช. ซึ่งโดนใจตัวผมโดยตรงที่ช่วงแรก ผมมีคำถามว่า “อยากให้คนทั้งโลก เห็น กสทช. เป็นยังไง” นี่ไง หนึ่งคนที่ให้คำตอบ แถมมีกรอบท้าทายที่เป็นระบบหลักเกณฑ์ทางวิชาการ ในสี่เรื่อง คือ 1.Convergence 2.Free&Fair 3.Priority 4.Cyber/Digital Risk ซึ่งได้เปิดโอกาศให้ผู้บริหารที่เข้ารับการอบรมได้สื่อสารออกมา ได้ชี้แจงในสิ่งเหล่านี้ และได้สะท้อนจุดอ่อนจุดแข็งที่ต้องเติมเต็มในองค์กร สิ่งที่ดีที่สุดในกลุ่มผู้บริหารสำนักงาน กสทช. คือ เราได้พยายามทำและได้ทำโดยคิดอย่างรอบคอบแล้ว แม้จะแบ่งเป็นสองส่วน คือ ภาคโทรคม และ ภาคกระจายเสียงก็ตาม แต่ก็ไม่ใช่ไม่เข้าใจในบทบาทที่เป็นกรอบท้าทายทั้งสี่ และหลายสิ่งได้เดินหน้าด้วยประสบการณ์และศึกษากรณีจากประเทศต่างๆมาปรับให้เข้ากับประเทศไทย ทั้งที่เป็นปัญหาสะสม การเปลี่ยนแปลงหลอมรวมทางเทคโนโลยี และมีการพยายามจัดทุกอย่างให้เข้าสู่ระบบที่เป็นวิถีที่ท้ายสุดเป็นการกำกับแบบไม่กำกับ

ในกลุ่มงานผม ได้มอบหมายให้นำเสนอในเรื่อง Priority ซึ่งสรุปได้ 3 ข้อ คือ ลำดับแรก การจัดทำแผนความถี่ (เป็นเรื่องแก้ไขอดีต) ลำดับสอง คือ การมุ่งสู่ผู้บริโภคเป็นศูนย์กลาง (Consumer Centric)(เป็นเรื่องปัจจุบัน) และลำดับสุดท้าย คือ การให้กฎหมายมีผลบังคับใช้(เป็นเรื่องอนาคต) ที่มุ่งสู่เป้าหมายสุดท้าย คือ ความสงบสุขของสังคม (ซึ่งวิทยากรได้ท้าทายว่าเพื่อตนเองหรือไม่ ซึ่งก็ยืนยันด้วยเกียรติว่า ตลอดมาได้มุ่งมั่นในเรื่องนี้มาโดยตลอด)

สุดท้าย ผมได้ขออภัยวิทยากรในหลายส่วนที่ไม่เห็นด้วย แต่ก็เป็นเรื่องการถกเถียงทางวิชาการ และวิทยากรได้ใจกว้างน้อมรับ และได้สะท้อนหลายปัญหาให้เห็น ตราบใดเป้าหมายสุดท้ายยังไม่สำเร็จ ย่อมเห็นการแทรกแทรงและอาจถูกดูถูกในงานที่ทำจากภายนอกได้ ซึ่งเป็นหนึ่งในเสียงสะท้อน ที่ได้กล่าวไว้ว่า อยากได้ยินอย่างไร (ได้เต็มๆ)