น่าจะมีมรรคที่9 เพื่อคนไทยจะได้เข้าถึงกตัญญูสูงสุดที่ชาวโลกมีกันนะ คือ เสพชอบ

แบบว่า เราเสพออกซิเจนจากเจ้าเมืองธรรมชาติที่พระพุทธเจ้ายังอจินไตยในรูป หลังจากแจ้งในนามแล้วว่า สร้างโลก สร้างธรรมชาติ สร้างออกซิเจนให้มนุษย์เสพ

(รวมถึงสร้างมนุษย์มาด้วยนะ) หากเราเสพสิ่งที่เราละการเสพไม่เคยได้(พระพุทธเจ้าก็เสพเช่นเรา) แต่เราไม่ยอมขอบคุณ เราอวดอ้างไปสรุปว่าไม่มีผู้นั้น

ทั้งๆที่เราเสพจริง เสพแล้ว และต้องเสพต่อไปอีก แต่เราก็ไม่ยอมที่จะขอบคุณ แถมมีหลักฐานแบบเป็นทางการที่เราปิดกั้นไม่ยี่หระต่อเอกสารนั้น ที่มีจริงเป็น

ปัจจุบัน ไม่โบราณคร่ำครึ. ไม่มีอภินิหารไม่มีลวง ไม่มีผลประโยชน์ของนักบวชเจือปน ไม่มีผลประโยชน์ ของโรงงานธูปเทียน โรงหล่อทองเหลือง โรงงานปั้นดิน

โรงงานพลุดอกไม้ไฟ ร้านขายถังเหลือง เครื่องใบ้เหลืองใดใด ไม่มีทั้งนั้น ไม่มีผลประโยชน์มนุษย์ใดๆด้วยซ้ำ. นั่นแหละที่กล่าวไว้ เท่ากับชาววรรณกรรมกำลัง "ขโมย" อันเป็นการผิดศีลข้อ2 อย่างชัดแจ้งแล้ว นั่นคือ การขาดหายไปของสำนึกชอบนั่นเอง. มรรคแปด ก็ยังไม่ครบเลย.