- บันทึกนี้ทำให้ผมตัดความเร่งรีบมาเข้าระบบให้ดอกไม้ :-) เฮฮาดีครับ
- การประกันคุณภาพการศึกษาเป็นเรื่องที่ดีนะครับ อย่างที่ท่านอาจารย์ ดร. พจนา แย้มนัยนา ว่ามา
- แต่ว่า...บันทึกนี้ที่นำมา เฮฮา ดีครับ
- เล่าให้อ่านครับ ผมเข้าห้องบรรยายวันแรกของภาคการศึกษานี้ ให้นักศึกษาวิชาเอกคอมพิวเตอร์ธุรกิจ พิมพ์ชื่อ-นามสกุล ของตัวเองลงใน word อาจใช้เวลานานหน่อย แต่ก็จะทำให้ชื่อ-นามสกุล ไม่ผิดพลาด นักศึกษา ๒ คน ที่มีอาการอย่างนี้คือ ยืนนิ่ง ไม่ยอมพิมพ์ ผมถามว่า ทำไมไม่พิมพ์ เครื่องก็อยู่ตรงหน้า นักศึกษาเอามือวางบนแป้นพิมพ์ หาตัวอักษร และสุดท้าย "ผมพิมพ์ไม่เป็นครับ" อีกคนหนึ่งมา "ผมเหมือนกับเพื่อนครับ"
- ผม.....? (ยังมีแบบนี้อยู่อีกหรือ นั่นแสดงว่า ผมคิดผิดแ้ล้ว)
- ก่อนที่จะอ่านข้อวินิจฉัยของ ท่านอาจารย์ ดร.พจนา แย้มนัยนา ผมคิดอย่างนี้ครับ "เราให้ความฝันกับการศึกษามากเกินไปหรือไม่"
- ผมคิดว่า หากเราอยู่ในวงการการศึกษา เราจะพบว่า การศึกษาที่ไม่ได้ตอบรับอาชีพที่ต้องการของคนหมู่มาก จะถูกปิดตัวลง ยิ่งทำกำไรไม่ได้ แม้จะมีคุณค่าต่อการพัฒนาคุณค่าของการเป็นมนุษย์มากเพียงใด ก็ดูจะไร้ความหมาย ระบบการศึกษาเกือบทั้งหมด เป็นการสร้างคนเพื่อป้อนเข้าไปสู่ธุรกิจแรงงาน (ลองดู แบบประเมินการมีงานทำ)
- คณะกรรมการภายนอก ที่เข้ามาประเมินฯ รู้ดีว่า สิ่งที่เอามาประเมินนั้น มีความจริงกี่เปอร์เซ็นต์
- บล๊อกเฮีย ที่สื่อออกมาเชิงล้อเลียนนั้น ผมมองว่า มีความจริง
- แต่นั่นแหละ โรงเรียนบางโรง ไม่สนใจเรื่องการประเมินอย่างที่ทำๆกัน เขามีวิธีการเรียนรู้ของเด็กแตกต่างจากที่บล๊อกเฮียว่ามา เมื่อตรวจสอบคุณภาพ "การเรียนรู้" ของเด็ก พบว่า เด็กไม่จำเป็นต้องมีครูสอน (งง...ฮา)
- สุดท้าย ปรัชญาการประกันคุณภาพเป็นเรื่องที่ดีนะครับ
- บล็อกเฮีย อย่าเอาเรื่องจริงมาล้อเล่นนะครับ จะทำให้ผมอารมณ์ดีเช้าๆได้ ฮาฮา
- รับผิดชอบด้วยนะครับ Wasawat Deemarn ที่เอามาลงบ่อยๆ ทำให้ผมติดใจ ฮาาา