คุณโยมเข้มแข็ง เรื่องที่คุณโยมถามมา ไม่รู้จะตอบครงหรือไม่นะ คุณโยมลองอ่านดู การที่เราช่วยเหลือคนที่เป็นทุกข์ก็เพราะมนุษยธรรมคือความเมตตากรุณา ในขณะที่ช่วยก็ควรวางใจเป็นกลาง ๆ ไม่ใช่ว่าไปรับเรื่องราวเขามาไว้ในใจแล้วพลอยเป็นทุกข์ไปกลับเขา แต่นั้นก็ดีอยู่ ดีสำหรับเขา มีคนเข้าใจ หัวอกเดียวกัน เขาก็พลอยได้ปรับทุกข์กับเรา ความทุกข์ก็อาจจะบางเบาลงได้ แต่ก็คงไม่หาย ความทุกข์นี้มันก็เป็นธรรมดาของชีวิตนะ ใช่ว่าจะเสียหาย มันอาจทำให้เราเข้มแข็งขึ้นมาได้เมื่อผ่านพ้นมันไปแล้ว ที่เป็นทุกข์ไปกับเขาก็เพราะเอาใจไปยึดมั่น เมื่อยึดมั่นถือมั่น เมื่อสิ่งเหล่านั้นเปลี่ยนแปลงไปไม่คงเดิมเราก็เป็นทุกข์ ค่อยๆ ถอนความยึดมั่น ถือมั่น ให้มีสติรู้เท่าทันความเป็น ธรรมดา ธรรมดา ทำใจให้ถึงธรรมดา ด้วยใช้สติปัญญาและใจของเรานี่แหละ คิดเสียว่า เกิดดับ เกิดดับ มันเป็นอย่างนี้นั่นเอง ลองฝึกดู แต่ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่ที่เวลานะ ต้องอาศัยกาลเวลา ที่สำคัญคือความคิด หรือใจของเรานี่แหละ  ในขณะนี้เมื่อยังเป็นทุกข์อยู่สำคัญที่สุดก็คืออดทน มองดูมันชัดๆ ความทุกข์มันเป็นอย่างนี้หรือ ถ้าเราทนได้หรือใจชาชินกับมัน นานไปก็เบาบาง และหายไปในที่สุด ลองดูนะ (นั่งสมาธิ แผ่เมตตาก็ใช้ได้นะ)