ความเห็น: เมื่อทำใจได้ก็สบายใจ การให้ของรักของหวงไม่ใช่เรื่องยาก

เสียดายอยู่ลึกๆใช่ไหมครับพี่โอ๋ (ผมแอบยิ้มในใจหน่อย :-)) ชนะความเสียดายให้ได้นะครับ
เพราะบันทึกนี้ ทำให้ผมต้องคลายหนังสือออกจากบ้านเสียที หอบหิ้วมาหลายปี จากชุมพรไปนครศรีฯ จากนครศรีฯ ไปนนทบุรี จากนนทบุรี ไปชุมพร จากชุมพร มาปทุมธานี สัมภาระอื่นๆ ส่วนหนึ่งไปสงขลา ตั้งใจว่า หากออกจากปทุมธานีรอบนี้ ขอไปตัวเปล่าเอาแล้วกัน ถ้าอยากอ่านหนังสือทำอย่างไร คำตอบคือ ห้องสมุดมหาวิทยาลัยฯไม่ไกลจากบ้าน และมีหนังสือมากกว่าที่บ้านมีล้นหลาม
มีอยู่หลายเล่มที่เพื่อนยืมแล้วไม่คืน แสนเสียดายครับเพราะต้องใช้ แต่เพราะ บันทึกนี้ ขอตัดใจทุกอย่างเสียที "ดีแล้วที่เขาเอาไป เราจะได้เบาตัวขึ้น อีกอย่างอยู่กับเขาน่าจะมีประโยชน์มากกว่า อย่างน้อยการฉีกไปห่อกล้วยทอดขาย ยังดีกว่าเก็บไว้โดยไม่หยิบมาอ่านเลย เพราะเพื่อนผมบางคนชอบอ่านเอกสารจากห่อกล้วยทอด"
ขอบคุณครับผม