I am not convinced that "...,ภาษาฝรั่งสะกด ภารตะ ว่า  bharat (ออกเสียงประมาณ ว่า  บฮาหรัด )  พวกแขกยุคแรกๆ คงเรียกว่า บฮาหรัด และคนไทยออกเสียงเป็น บาฮาหรัด  แล้วเพี้ยนมาเป็น พาหุรัด ในที่สุด ..."

A look at a Pali dictionary:

Bhārata - A title by which

• Pañcāla, king of Uttarapañcāla, is addressed in the Sattigumba Jātaka (J.iv.435);
• also the king of Benares, in the Sankhapāla Jātaka (J.v.170)
• and Manoja, king of Benares, in the Sona Nanda Jātaka (J.v.317, 326). 

The scholiast explains (J.v.317) the word by ratthabhāradhāritāya.

A look at other possibilities:

bāhu: the arm. (m.) [cp. Vedic bāhu, prob. to bahati2; cp. Gr. ph_xus in same meaning, Ohg. buoc. It seems that bāhu is more frequent in later literature, whereas the by--form bāhā belongs to the older period] the arm J III.271 (bāhumā bāhuŋ pīḷentā shoulder to shoulder)

bahu: much; many; plenty; abundant. (plu.) many persons. (adj.)

rata: delighted in; devoted to; enjoyed oneself. (pp. of ramati)

In the case of ‘bahurata’ (much loved/much delighted) seems quite fitting for a memorial for a King’s beloved princess.