+ สวัสดีค่ะ...

+ ลูกคนกลาง..ถ้ามีแค่สามคนพี่น้อง..ก็ไม่ค่อยมีปัญหา...แต่ถ้าเป็นคนกลางที่ที่มีพี่น้องมากกว่าสามคนขึ้นไป..จากการพบเจอมักมีปัญหาค่ะ...เหมือนพี่อ๋อย..เป็นลูกคนกลางคนที่ 5 จากพี่น้อง 6 คน...ซ้ำคนกลางที่ 4 เป็นชายหนึ่งเดียวของบ้าน (ส่งผลให้พี่เหมือนหมาหัวเน่าเลยนิ)...มาให้นึกย้อนหลัง...ตัวเองเป็นคนที่มักถูกนึกถึงเป็นคนหลัง ๆ เสมอ...ในทุกเรื่อง...แต่เหมือนสวรรค์ประทาน..เรากลับมีอะไรโดดเด่นในตัวเองโดยตัวเอง..จึงแทบไม่เป็นทุกข์อะไรมากนัก...เพราะคนในแวดล้อมมักยอมรับเป็นอันดับต้นๆ(แม้คนในครอบครัวจะนึกถึงเราเป็นคนหลัง ๆ...ก็ตาม)...ข้อดีที่เป็นลูกคนกลางคือ การเป็นคนประนีประนอม  ง่าย ๆ สบาย ๆ ไม่โกรธง่าย เสียสละอย่างมีความสุข..(เพราะเสียสละจนชิน..อิ อิ..)...สรุปคือ อย่างที่อาจารย์กล่าว

            "เราต้องอยู่ด้วยลำแข้งของตัวเราเองให้ได้ "ความรัก" และ "การได้รับการยอมรับ" จากครอบครัวนั้นไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นสำหรับการมีชีวิตอยู่ "ความสุข" จะเกิดขึ้นได้อยู่ที่ตัวเราเองที่จะมีสติเรียนรู้และรับรู้ความสุขนั้น"

+ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เป็นผลพวงสืบเนื่องจากเหตุเป็นลูกคนกลางอย่างตัดกรรมไม่ได้นั่นคือ ยังเลือกที่จะมีลูกเพียงคนเดียว