ประโยคสำคัญของอาจารย์อยู่ตรงนี้ค่ะ  "การทำงานจริงนั้นยากกว่าการแสดงความคิดเห็นมากนัก" 

สมัยพี่อายุตั้งต้นที่เลขสี่ชอบคิดโจทย์ยากๆ โจทย์หลายมิติ  คิดออกเป็นฉากๆ เขียนออกมาเป็นหน้าๆ พอตัวเลขอายุเพิ่มขึ้นๆ เวลาคิดทีไรก็มีอะไรก็ไม่รู็้มานุงนังพันตู  ไม่ใช่ไม่คิดนอกกรอบนะคะ  แต่มันเป็นข้อจำกัดในบริบทของเราล้วนๆ  

นึกไม่ออกจริงๆ ค่ะ ว่าเราจะแก้ปัญหาโรงเรียนขนาดเล็กยังไงดี  เพราะไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนขนาดไหนก็ยังมีปัญหาเรื่องคุณภาพ   ถ้าเราวัดการ "คิดเป็น" ดิฉันว่าโรงเรียนะดับแถวหน้าก็ยังมีปัญหาอยู่ดี

บางทีพอเราลงมือทำไปสักระยะ ก็จะพอเห็นทางออก  ที่สำคัญกว่า คือการคิดที่ยืดหยุ่นและพร้อมที่จะปรับเปลี่ยน