ดิฉันอ่านแล้วรู้สึกดีนะคะ นึกถึงตัวเองตอนลูกสาวออกจากบ้าน ตอนเขาเด็กๆ อยากให้เขาโตเป็นผู้ใหญ่ แต่พอเขาเริ่มใหญ่ ตนเองก็เริ่มคร่ำครวญ อันที่จริงสามีมีอาการมากกว่า ก็ปลอบใจกันเองว่าเปฺิดโอกาสให้เขายืนด้วยขาของตนเอง มั่นใจหรือไม่ล่ะว่าส่งเขาไปในสิ่งแวดล้อมที่ดี ถ้ามั่นใจก็ OK หนักแน่นไว้ ไม่หวั่นไหว เด็กเขาสัมผัสความรู้สึกของพ่อแม่ได้นะ อย่าให้เขาต้องห่วงหน้าพะวงหลังเลย ยิ้มไว้ เดี๋ยวก็ปรับตัวได้ทั้งพ่อ-แม่-ลูกน่ะแหละ