ผมว่าชุมชนทุกแห่ง(โดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเช่นเทศบาลหรือ อบต.)มีศักยภาพพอที่จะบริหารจัดการโรงเรียนขนาดเล็กของชุมชนได้ ดูอย่างศูนย์เด็กเล็กซิครับคุณภาพเขาใช้ได้ทีเดียว ถ้าจะดูแลเพิ่มนักเรียนระดับอนุบาลไปจนถึงชั้นป.3 เอาแบบอ่านออกเขียนได้คิดเลขเป็น ก็น่าจะพอไหวนะครับ(เฉลี่ยทั้งประเทศ) แล้วหากสามารถถ่ายโอนมาได้(ตามกฎหมาย)เรื่องของงบประมาณก็จะเป็นภาระน้อยลง

แต่เด็กระดับ ป.4-ป.6 (ประถมปลาย)ถ้าให้ชุมชนทั่วประเทศทำผมว่าหนักเกินไป น่าจะแยกไปให้สพฐ.ดำเนินการ โดยให้ไปรวมกันในโรงเรียนที่มีความพร้อมระดับตำบลแล้วยกระดับให้เป็นโรงเรียนเตรียมมัธยม การจัดการเรื่องงบประมาณ เรื่องครู เรื่องอุปกรณ์การเรียนการสอน ห้องพิเศษหรือแม้แต่โรงฝึกงานยังมีความเป็นไปได้ทุกแห่ง เพราะถ้าเป็นแบบนี้ โรงเรียนระดับปลายเส้นเลือดฝอยของ สพฐ.ก็จะลดลงเหลือไม่ถึงหนึ่งหมื่นโรง คุณภาพของนักเรียนก็จะดีขึ้น เมื่อขึ้นชั้นมัธยมก็ไม่ต้องไปเสียเวลาปรับพื้นฐานกันอีก เด็กก็โตพอที่จะเดินทางไกลบ้านอีกสักหน่อย หรือหากมีเรื่องของการสนับสนุนรถรับส่งก็ไม่น่าจะเพิ่ม cost มากขึ้นจนรับไม่ไหว

ที่สำคัญคือต้องปรับหลักสูตรกันใหม่ไม่ใช่เอาทุกอย่างพร้อมกันแบบกินแอปเปิลทั้งลูกคำเดียวอย่างที่เป็นอยู่ หรือมุ่งหวังให้ทุกคนเป็นอัจฉริยะพร้อมกัน เด็กจบป.3เอาแค่อ่านคล่องเขียนคล่องจับใจความได้ก็พอแล้วครับแล้วค่อยไปต่อยอดที่เตรียมมัธยม(ประถมปลาย)อีกที เลิก o-net ระดับประถมต้นนี้เสียให้โรงเรียนประเมินผลเองโดยมี ศน.รับรองก็พอแล้วครับ

ส่วนประถมปลายที่ตั้งเป้าให้เป็นเตรียมมัธยมก็ใช้เกณฑ์ระดับประเทศไป

ที่สำคัญต้องแก้กฎหมายให้แยกชั้นประถมเป็นสองระดับเสียก่อนครับ