สวัสดีค่ะ คุณไอดิน-กลิ่นไม้

              ขอบคุณค่ะที่เข้ามาดูรังผึ้งในบ้านครูดาหลา  ความตื่นเต้นทำให้นำTablet ไปเก็บภาพแต่นำภาพขึ้น Internetไม่เป็น ผ่านไป 2 วันกลัวว่าผึ้งจะย้ายไปอยู่ที่อื่น  จึงเอากล้องมาลองกดเก็บภาพได้ 2-3 ภาพปรากฎว่า memory card full  เอามาลงcom ก็ทุลักทุเลเพราะภาพในกล้องมากและบันทึกซ้ำๆ จะลบภาพก็ทำไม่เป็นหาโปรแกรมไม่พบ ทั้งๆที่เคยทำได้   ก็ทิ้งไว้ออกไปปลูกต้นไม้ผ่อนคลายก่อน   ตกบ่ายกลับมาทำอีกคราวนี้สำเร็จ เอาภาพลงcomได้ จึงเขียนบันทึกเลยเพราะที่บ้านเข้า net ช้ามาก  ไม่ได้มีเวลาคิดชื่อเรื่องและร่างต้นฉบับไว้ก่อนค่ะ ถ้ามีลูกหลานอยู่ด้วยคงเป็นเรื่องง่าย  แต่สำหรับวัยอย่างครูดาหลามันไม่ง่ายเลยค่ะ  

               ที่บ้านคุณไอดิน - กลิ่นไม้มีรังแตนมาก แสดงว่าบ้านร่มรื่นแตนชอบมาทำรัง ถ้าต่างคนต่างอยู่ก็ดีนะคะ อันตรายตรงที่เราไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงไหน ทำให้กระทบกระทั่งกันแล้วเราก็ถูกเขาต่อยเอา   ผู้ใหญ่สอเอายาหม่องใส่ให้แสดงถึงความห่วงไยก็คิดว่าจะบรรเทาอาการปวดไม่คิดว่าพิษของแตนจะร้ายแรงถึงขั้นเข้าสู่หัวใจและทำให้ช็อคเป็นอันตรายถึงชีวิต             

                เมื่อก่อนที่บ้านครูดาหลาเป็นสวนลำไย  พอถึงฤดูลำไยออกดอกหน้าร้อนเมื่อลมโชยมาจะหอมกลิ่นน้ำผึ้ง เมื่อเดินดูจะเห็นมารังผึ้งอยู่ตามกิ่งลำไย  น้องชายชอบไปเอาผึ้งและได้น้ำผึ้งมากินบ่อยๆ  แต่เป็นผึ้งรังเล็กที่เรียกว่าผึ้งมิ้น   คนที่ถูกผึ้งมิ้นต่อยและแพ้พิษผึ้งทำให้ผมหงอกก่อนวัยค่ะ  

                                                     ขอบคุณที่เข้ามาเติมเต็มให้บันทึกนี้ค่ะ