หนูคิดว่า การสอนให้นักเรียนคิด และวิเคราะห์  ต้องเปิดโอกาสให้นักเรียนได้ใช้จินตนาการส่วนตัวก่อนค่ะ ผิดถูกไม่ว่ากัน    จะด้วยการใช้วิธีพูด และบอกเหตุผลประกอบ   หรือจะใช้การเขียนด้วยการโยงเส้นความสัมพันธ์ หรือเหตุผล  เอาแบบกิ่งไม้  หรือก้างปลา  ก็น่าจะช่วยให้เราสามารถผึกการคิดวิเคราะห์  เชื่อมโยงเรื่องราวต่างๆ ให้เข้าหากันได้....ค่ะ  

            ช่วยให้เราสามารถคิด และวิเคราะห์ได้  ส่วนจะถูกต้องหรือไม่ สำหรับเด็ก ยังไม่ต้องคำนึงถึงเรื่องนั้นค่ะ  แค่เพียงให้คิดโยงเส้น และบอกเหตุผล ที่สามารถรับฟังได้ ก็โอเคแล้ว...ค่ะ   ผิดถูก ลึกซึ้งเชิงวิชาการเก็บใส่กล่องไว้ก่อน...ค่ะ

            แต่ถ้าหากครู เอาแต่ทุกเรื่องต้องถูกต้อง และจะพยายามชี้แจงเหตุผล  หนูคิดว่า เด็กคงฟังไม่รู้เรื่องหรอก...ค่ะ  เพราะมันน่าจะยากเกินกว่าระดับสมองที่จะรับรู้ และเข้าใจได้

            หนูโชคดีอย่าง ที่มีครูคอย ถาม และปรับเปลี่ยนความคิด ด้วยการให้หนูไปหาคำตอบ เพื่อปรับเปลี่ยนความคิดของหนูเอง  เรียนรู้ผิด หรือถูกด้วยตัวเอง  มากกว่าที่ครูจะมาคอยสอน คอยบอกว่า อย่างนั้นต้องเป็นนี้  อย่างนี้ต้องเป็นอย่างนั้น  ฯลฯ   สมองเด็ก และความกระตือรือร้น  ความภาคภูมิใจ มันไม่เกิด  ทักษะการค้นคว้า มันก็ไม่ได้พัฒนา่ขึ้นหรอก...ค่ะ    

            คำถามที่ครูมักจะถามหนูอยู่เสมอ คือ "ทำไมเธอจึงคิดแบบนั้น ไหนบอกเหตุผลครูมาสิ"    และก็มักจะลงท้ายด้วยประโยคที่ว่า  "ความคิดเธอเข้าท่าดี  ไปเอามาจากไหน .....  อืมส์  อย่างนั้นเธอลองไปหาเรื่อง ......... เพิ่มเติมมาหใ้หน่อยสิ  ครูอยากรู้  สรุปได้ความอย่างไร เอามาเล่าให้ครูฟังหน่อยนะ"

            น่าภูมิใจที่ครูมีแต่ชื่นชม  ไม่เคยด่าว่า หรือตำหนิหนู  ไม่เคยเอาความรู้ส่วนตัว ครูมาแก้ความคิด  ยัดเยียดความเห็นส่วนตัวของครู  (แม้ว่าตอนนั้นความคิดเห็ตของเราจะผิด...ก็ตาม)   แต่ครูจะให้เราไปหา่เนื้อหา บางเรื่องมาซึ่งเนื้อหานั้น บางทีก็จะขัดแย้งกับความคิดของเรา  และท้ายสุดเราก็จะค้นพบข้อเท็จจริงด้วยตัวเราเอง...ค่ะ"

           แค่นี้ สมองก็พัฒนา  ความสามารถในการคิดวิเคราะห์ และการยอมรับในเหตุผล ก็เกิดขึ้นในตัวของเรา...แ้ล้วค่ะ