ไม่ได้เขียนหลายวัน (รวมถึง blog ของตัวเองด้วยสิ) วันนี้ตอนนั่งรถกลับมาที่บ้านกะว่าจะเขียนสิ่งที่ค้างไว้ให้เสร็จเสียที หลังจากที่เขียนแล้วกดผิดทำให้ข้อมูลหายไปหมด หุ หุ หุ

ในส่วนของ Project Base รุ่นหน้าผมไม่พลาดแน่ๆ ครับ มีอะไรน่าสนุกเยอะครับ และหลังจากที่คุยกันวันศุกร์ วันนี้ผมไปที่ศูนย์หนังสือจุฬามาเห็นมีหนังสือเกี่ยวกับอัมพวาด้วยครับเป็นเล่มเลย แต่เมื่อลองพลิกดูเหมือนกับรูปที่ทีม Project Base ถ่ายมาเลยครับ โดยผมเองไม่ต้องดูรายละเอียดในนั้นลดเวลาไปได้มากเลยครับ

ข้ออ้างอิงจากข้อความของท่านอาจารย์ขจิต ทำให้ผมนึกขึ้นมาได้ว่าโดยปกติการฝึกอบรมของเราที่ผ่านๆ มาจะเป็นการอบรมในห้องเกือบ 100% ซึ่งการซึมซับก็จะมีเพียง 5% ที่ผ่านเข้ามา ซึ่งยังไม่รวมถึง Duration นะครับที่มันจะค่อยๆ หายไป (อ้างถึงคำพูดพี่ส้ม และท่านอาจารย์ไร้กรอบครับ) แต่การอบรมโดยลงมือทำจะช่วยให้เกิดความเข้าใจมากขึ้น และจำได้ดีมากขึ้น รวมถึงทำให้เกิดการปฏิสัมพันธ์กันในกลุ่ม เกี่ยวการพูดคุย แลกเปลี่ยน  ฝึกทักษะของการพูดคุย มีการใช้สมองในการคิด และที่สำคัญเกิดความสนุกอย่างที่คาดไม่ถึง ผมเองโดยปกติถ้าเจอบุคคลที่ไม่รู้จักครั้งแรกๆ จะเงียบไม่ค่อยคุย ซึ่งเป็นส่วนที่คงต้องปรับปรุงอย่างมากครับ เพราะการที่จะได้ข้อมูลอะไรมา การฝึกในส่วนของ Story Telling คงต้องนำมาใช้เป็นอย่างมากครับ

จะลองดูว่าอบรมที่บริษัทครั้งต่อๆ ไป เราจะเปลี่ยนการอบรมให้เป็น Play & Learn (Plearn) ให้จงได้ครับ

เขียนมาเยอะแล้วรู้สึกงง งง ยังไงชอบกลไม่รู้ครับ (สิตเริ่มตก ฮิ ฮิ)

สุดท้ายวันนี้อ่านหนังสือ เรื่องธรรมโดน น่าสนใจครับ เป็นการนำเรื่องสิ่งที่เกิดขึ้นในการใช้ชีวิตประจำวัน มามองในมุมของธรรมะครับ เข้าใจง่ายดี