ผมเพียงจะสื่อสาร ว่าการปฏิบัติ ไม่ใช่ จะใช้ความเพียรเพียงอย่างเดียว เพราะจะไม่เกิดประโยชน์เท่าใดนักอย่างที่ผมทำ....

เพิ่มเติม......ในบันทึก

ศรัทธา ความเชื่อในหลักคำสอน และข้อปฏิบัติ (ก็คือศีล) ที่แนาวแน่ จะเป็น พลังเริ่มต้นที่จะดึงดูดให้เรา มีจิตใจที่มุ่งมั่นในทางสายกลางๆ  เข้าถึงการกำหนดจิตใจ ........

แต่ที่ข้าน้อย.....บันทึกในฐานะมือใหม่.........  การปฏิบัติที่หนักหน่วงแต่ไม่สามารถพิจารณา หรือภาวนา ให้เกิดความสงบในใจได้ เขาเรียกกันว่า ...... ความเพียรหัวตอ (ผมตั้งเองอันนี้ 555 จริงๆที่เคยได้ยินคือ สมาธิตัวตอ) คือ นั่งสมาธิ หรือ เดินจงกรม หรือการภาวนา ที่สงบเฉพาะท่าทางภายนอก แต่ในใจอาจสงบ หรือวุ่นวาย ก็ได้ แต่ไม่ได้ใช้ .สติ. ในการภาวนา ............นั่ง (เดิน) ก็นั่งนิ่งๆไปอย่างนั้น................ก็ไม่เกิดประโยชน์ใดๆ  จะเดินให้ขาหลุดก็ไม่เกิดปัญญา...... อันนี้เราต้องระวัง สำหรับมือใหม่อย่างผม...................