ผมอยู่ในวงการศึกษามาค่อนชีวิต วิจัยปัญหาการอ่านออกเขียนได้ของเด็กภาคสนามมาตลอด ผมฟันธงได้เลยว่า ไม่มีนวัตกรรมใดที่แก้ปัญหาในเรื่องนี้ได้ดีเท่ากับ "นวัตกรรมใส่ใจ" ที่ใดมีปริมาณความใส่ใจสูง ที่นั่นเป็นเลิศ ที่ใดปริมาณความใส่ใจต่ำ ที่นั่นน่าสงสาร ห่วงแต่นโยายเน้นคุณภาพที่ตัวเลข จนลืมการศึกษาที่แท้ แย่แล้วก็โทษคนโทษระบบ บ้านเมืองเราเป็นอย่างนี้จริงๆครับ ...แค่ระบายไม่ได้ซีเรียสนะครับ...เพราะผมทำใจมานานแล้ว...ไม่เคยคิดท้อในการทำงานเพื่อเด็กๆ ...ไม่มีสิ่งใดมีความสุขเท่ากับได้ทำในสิ่งที่รัก สิ่งที่ถนัด ในความรู้สึกดีๆที่มีต่อกัน