สวัสดีค่ะ

เป็นบันทึกที่น่าคิดตามอย่างยิ่ง

ตอนที่เขียนบันทึกใหม่ๆ จะอยากให้คนมาอ่านบันทึกตัวเอง เพราะคิดว่าเราเขียนดี อยากให้คนมาอ่าน บันทึกไหนมีคนอ่านน้อยก็จะรู้สึกไม่ดี ต้องเพียรพยายามไป "ตาม" ให้เพื่อนๆ มาอ่าน ด้วยวิธีการต่างๆ เช่น ไปคอมเม้นท์ ไปแปะลิงก์บันทึกของตัวเองไว้ให้เพื่อน ต้องคอยไปทักทายเพื่อนๆ (เพื่อให้เพื่อนมาทักทาย/มาอ่านบันทึกของเรา) ... นานๆ เข้าก็รู้สึกเหนื่อยและเกิดคำถามว่า... เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า? หากเราเขีียนด้วยเจตนาที่ดี มีเนื้้อหาสาระที่เหมาะกับการนำไปคิด/ใช้ได้แล้ว เราจะต้องกังวลทำไมว่าคนจะอ่านหรือไม่อ่าน  จึงเลิกคาดหวัง เขียนไปเรื่อยๆ ให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้ ส่วนใครจะอ่าน จะให้ดอกไม้หรือไม่... ไม่เป็นไร  ;)

หลายท่านคงมีเหตุผลส่วนตัวที่แตกต่างกันไป บางท่านเขียนเพราะต้องการบันทึกและเผยแพร่สาระข้อมูลที่สาธารณะอาจนำไปใช้ประโยชน์ได้ , บ้างก็เขียนเพราะคิดว่าควรเขียน ใครอ่านไม่อ่านไม่เป็นไร , บ้างก็เขียนเพราะอยากเขียน (ตัวผู้เขียนเอง) อยากบันทึกไว้เป็นเส้นทางของความคิด เพื่อให้เห็นพัฒนาการทางความคิดของตัวเอง...ฯลฯ

ความจริง การที่มีคนอ่านมากหรือน้อยและมีคอมเม้นท์มากหรือน้อย อาจไม่ได้บ่งบอกคุณภาพของบันทึก  ดังนั้นการเขียนจึงขึ้นกับวัตถุประสงค์ของแต่ละคนที่แตกต่างกันไป

ส่วนตัวอยากพัฒนาต่อ...ให้ถึงจุดที่ครูบาอาจารย์เคยสอนว่า... "การทำงานคือการปฏิบัติธรรม" ทำเต็มที่ ใส่ใจ "เหตุ" และยอมรับ "ผล" ค่ะ  :)