ผมอ่านแล้วผมรู้สึกป่อนคลายทุกครั้งครับในบันทึกและเพลงที่เลือกมาก็ช่าวเข้าบรรยากาศของบดความ  ในเมืองกรุงทุกอย่างเร่งรีบ ผสมความอลหม่านและหว้าเหว่ หากเพียงลองหันมานิ่งๆและหามุมให้ตัวเองและเราก็จะค้นพบความของเราใน ในแบบที่เป็นมุมเรา ผมเองก็พยายามท่ามกลางบรรยากาศป่าคอนกรีต กทม.ครับ แต่เมื่อกลับมาบ้านทีไรอดสัมผัสไม่ได้ ถึงการใช้ชีวิตที่ช้าลง แม้กระทั่งวงข้ามนึ่งที่เราพูดเรื่องชีวิตให้กันฟังอย่างสบายใจ และเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรักครับ ขอบคุณบทความดีๆ ครับที่ผมให้ผมได้มีพลัง....