01.40น. 8/4/56 (ลงเวรบ่ายมา)

 ขอบคุณน้องกระติกที่ให้กำลังใจ....ตอน6โมงเย็นกว่าๆโดน 4 ลูกในเขตเมืองเปิดแผนต้องทิ้งคนไข้ที่ตึก

ไปปฏิบัติหน้าที่โซนเขียว(แผนอุบัติภัย)หยิบถุงมือใส่เอี้ยมขณะวิ่งลงจากตึกน้ำตา...ยอมรับเป็นน้ำตาของความเจ็บ

แค้นป่นความเจ็บปวด.....สบถออกมาอย่างที่จะอดกลั่นไว้...."มึงแน่จริงทำมั้ยมึงไม่ทำตอนเช้าที่ขบวนรถท่านนายก

มึงไม่แน่จริงนี้หว่า.......เก่งแต่ลอบยิงลอบฆ่าลอบวาง...กับคนไม่มีทางสู้.....สักวันหนึ่งเมื่อกฎหมายบ้านเมืองช่วย

อะไรไม่ได้......พวกเราจะลุกขึ้นสู้....เขาทำได้แล้วเราทำมั้ยจะทำไม่ได้....ทุกคนมีความอดทนที่จำกัดทนเท่าที่ทน

ได้......เรายอมมามากแล้ว.....คงถึงเวลาแล้วที่เราไม่ยอม........